meallamatia.blogspot.gr

meallamatia.blogspot.gr

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

"ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ" ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς βλέπει μέσα από το τηλεσκόπιο
της Λίνας Γιάνναρου

«Μια φορά ένας δικαστής μου ζήτησε την ερμηνεία κάποιων φωτογραφιών από ένα τροχαίο. Όλη η αίθουσα έβαλε τα γέλια. Κι εγώ μαζί, ο αυτοσαρκασμός χρειάζεται πάντα. Το καταλαβαίνω, δεν έχουν συνηθίσει οι δικαστές να έχουν απέναντί τους έναν τυφλό δικηγόρο. Ούτε δέκα δεν είμαστε οι μάχιμοι δικηγόροι με αυτή την αναπηρία πανελλαδικά».

Λογικό, πόσοι έχουν το κουράγιο και την τρέλα να μπουν στην περιπέτεια της Νομικής, ένα σύμπαν από χαρτιά και γράμματα, όταν δεν βλέπουν; Αλλά από μικρός ο Βαγγέλης Αυγουλάς, 29 ετών σήμερα, ονειρευόταν «απαγορευμένα» πράγματα. «Το ένιωσα από μικρός, όταν δεν ήθελα να πάω σε ειδικό γυμνάσιο» λέει στην «Κ». Ομως το 2000 που έμπαινε στο γυμνάσιο δεν δικαιούνταν δάσκαλο ειδικής αγωγής και παράλληλη στήριξη. Για να τα καταφέρει, οι γονείς του του αγόρασαν ειδικό εξοπλισμό, λάπτοπ, εκτυπωτή, σκάνερ και πρόγραμμα αναγνώρισης οθόνης, 1,5 εκατ. δρχ. από χρήματα που δεν περίσσευαν.

Το ότι ήθελε να μπει στη Νομική («ένιωθα ότι θα είναι όπλο για να διεκδικώ πράγματα για μένα και για άλλους») το πλήρωσε κι αυτό ακριβά. «Για να καταφέρω να τελειώσω στα 4 χρόνια και με 8,5 βαθμό πλήρωνα από την αρχή εθελοντές να δακτυλογραφούν και να μου ηχογραφούν βιβλία ή σημειώσεις που δεν είχα έγκαιρα προσβάσιμα». Όλα αυτά τα χρόνια έκανε ότι δεν ακούει τη φωνή μέσα του που του έλεγε να τα παρατήσει, να χαλαρώσει λίγο την προσπάθεια, να αρκεστεί στο πενιχρό προνοιακό επίδομα που του αναλογεί και να ζήσει μ’ αυτό στην ασφάλεια του σπιτιού του. «Στα χρόνια που ασχολούμαι με τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, έχω δει πάρα πολύ κόσμο με ισχυρή θέληση, αλλά πάρα πολλές δυσκολίες, από τα εμπόδια στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους μέχρι την αγωνία των γονιών τους για το τι θα γίνουν όταν οι ίδιοι θα σταματήσουν να υπάρχουν. Αυτή η αβεβαιότητα για το μέλλον από το πρώτο βήμα σε ακινητοποιεί, σε οδηγεί στην ευκολία του επιδόματος και στην καταπίεση κάθε ονείρου».

Δεν ήταν λίγες οι φορές που και οι δικοί του γονείς λύγισαν. «Όταν άρχισα να κυκλοφορώ έξω μόνος μου με λευκό μπαστούνι, είχαν απίστευτο άγχος. Μου έχουν πει ότι με παρακολουθούσαν κρυφά μην τυχόν και πάθω κάτι. Αυτό που τους κράταγε όμως ήταν ότι το παιδί τους θα μπορούσε μια μέρα να ανεξαρτητοποιηθεί. Έτσι με στήριζαν παρ’ όλο που ήταν δύσκολο. Μέχρι και μαθήματα μαγειρικής έκανα ώστε να μπορώ να αυτοεξυπηρετούμαι ως φοιτητής. Τους έλεγα ευχαριστώ και μου έλεγαν “το ευχαριστώ μας θα είναι να κάνεις και άλλους γονείς να νιώθουν λίγο καλύτερα”».

Το 2011 ανέλαβε αντιδήμαρχος κοινωνικής πολιτικής στο Ίλιον, ο μόνος αντιδήμαρχος με αναπηρία σε όλη την Ελλάδα. Τότε συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε πρόβλεψη από τον νόμο να έχει γραμματέα της επιλογής του, κάποιον που να είναι τα μάτια του. «Η απάντηση του ΥΠΕΣ ήταν ότι το κράτος δεν είχε φανταστεί ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Τελικά καταφέραμε και τον Νοέμβριο του ’11 πέρασε διάταξη με τη σχετική πρόβλεψη». Παράλληλα ασκεί τη δικηγορία, ένα επάγγελμα φτιαγμένο για βλέποντες, όπως λέει. «Είναι τέτοια η γραφειοκρατία και τόσα τα έγγραφα που πρέπει να βλέπεις, ούτε ένα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά με ηλεκτρονικό τρόπο. Ακόμα και το σάιτ του ΔΣΑ δεν ακολουθεί το πρωτόκολλο προσβασιμότητας για χρήστες με αναπηρία. Οπότε είτε έχω έσοδα ή όχι πληρώνω πάλι γραμματειακή υποστήριξη».

Ο Βαγγέλης δεν έχει πάψει να ασχολείται με τα κοινά, ως πρόεδρος της νεολαίας στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών, ή στηρίζοντας φορείς όπως ο ΣΚΕΠ (μπορείτε να παρακολουθήσετε τη δράση του και στο μπλογκ meallamatia.blogspot.gr). Μεταξύ άλλων, είναι υποστηρικτής και του οργανισμού Ethelon που αύριο στην Τεχνόπολη διοργανώνει το Career Fair.4all: Ημέρα Καριέρας για Ατομα με Αναπηρία, με στόχο τη συνάντηση με στελέχη εταιρειών και την ευαισθητοποίηση του κοινού για τα οφέλη της ένταξης στην αγορά εργασίας ενός ενεργού ανθρώπινου δυναμικού που μένει αναξιοποίητο.

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: careerfair4all.com

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΡΙΤΑ ΚΑΙ ΝΤΥΛΑΝ ΚΑΙ ΦΑΙΔΡΟΣ ΚΑΙ ΦΑΜΚΕ ΚΑΙ...ΚΑΤΙ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ!

Μπάνερ Παράστασης


20 Απρίλη, Πέμπτη βράδυ, πρεμιέρα! Τα φώτα έσβησαν και δύο νέα παιδιά, ο Χρήστος και η Στεφανία, εξακολουθούσαν να παραμένουν πάνω στη σκηνή. Ναι, δεν εμφανίστηκαν στη σκηνή, αλλά ήταν εκεί πριν από μας!

Σουρεαλιστικό; Όχι! Απλώς… Σκηνοθεσία Χατζάκη!

Οι ατάκες τους, τα σχόλια τους, οι μονόλογοι – σκέψεις όλων των ηθοποιών, οι προβληματισμοί τους, τα αστεία τους, τα φαρμακερά βέλη για το Σήμερα, όλα αυτά που τα συναντάς στο έργο και σου θυμίζουν κάτι από την καθημερινότητα σου ή και από σκηνές στις ζωές των φίλων σου, συνταιριάζονται στο «Σύγχρονο Θέατρο»!

«Οι δύο νεαροί ηθοποιοί φαίνεται ότι το αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν. Ζωηρές οι εκφράσεις τους, παραστατικές οι κινήσεις τους, χαρακτηριστικές οι αποτυπώσεις στα πρόσωπά τους», ξεκινά να μου τους περιγράφει η Χρυσάνθη που ήταν δίπλα μου, γιατί κάποιος έπρεπε να βλέπει και για μένα εικόνες εκείνο το βράδυ!

Και όλα τα υπόλοιπα γι’ αυτούς μου τα έλεγαν οι ανάσες τους, οι φωνές τους…

Ο Βαγγέλης με το Χάρη ΑσημακόπουλοΟ Βαγγέλης με το Χρήστο Καπενή

Ο Ντύλαν είναι ένας τριαντάρης χωρίς όνειρα που ζει ράθυμα την καθημερινή ρουτίνα της δουλειάς και της επιστροφής στη γκαρσονιέρα του.

Η Ρίτα είναι μία τριαντάρα που έχει εγκαταλείψει τις όποιες φιλοδοξίες της και ζει μόνο μέσω του προφίλ της με τους δεκάδες χιλιάδες followers που θαυμάζουν τις χαριτωμένες πόζες της.

Η Φάμκε είναι η μητέρα του Ντύλαν η οποία διατείνεται πως είχε ερωτική σχέση με τον Μπομπ Ντύλαν, εξού και το όνομα του γιου της. Ζει μόνη μετά το θάνατο του άντρα της. Τελευταία, άρχισε να επικοινωνεί με έναν πνευματιστή ο οποίος την έχει πείσει πως ο άντρας της μετεμψυχώθηκε στον φίκο που έχει στο μπαλκόνι της.

Ο Φαίδρος είναι αυτός ο πνευματιστής... που μέσω διαδικτύου, κάνει χρυσές δουλειές “επικοινωνώντας” με πνεύματα, στοιχειά, νεράιδες και μοναχικές γυναίκες.

Ο Αύγουστος Κορτώ, με τον χαρακτηριστικό του σαρκασμό και το οξυδερκές του χιούμορ, παρατηρεί και σχολιάζει, ταυτίζεται με μία Αθήνα σε κρίση ταυτότητας και νιώθει την ανάγκη να ονειρευτεί μία εναλλακτική πραγματικότητα.

Το νέο, ακυκλοφόρητο έργο του Αύγουστου Κορτώ, έρχεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε θεατρική διασκευή του Γρηγόρη Χατζάκη.

Έρωτας, χιούμορ, σουρεαλισμός και τέσσερις αξιοπερίεργοι, αξιαγάπητοι χαρακτήρες συναντιούνται σε μία ανατρεπτική παράσταση.

Ένα διαδικτυακό love story. Μία μεταμοντέρνα, θεατρική κομεντί.

Πολλοί φίλοι του θεάτρου, άλλοι διάσημοι και άλλοι –όπως εμείς- όχι, παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα εκείνο το βράδυ.

Προσωπικά, απόλαυσα ιδιαίτερα τον αγαπημένο μου φίλο Χάρη Ασημακόπουλο στο ρόλο του Φαίδρου! Και του την έδωσα τη σφιχτή φιλική αγκαλιά στο τέλος της παράστασης. Όχι τόσο για τον Φαίδρο, αλλά γιατί ο Χάρης το 2007 ήταν ο εθελοντής αναγνώστης που μου ηχογράφησε το βιβλίο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας, 30 κασέτες και 45 ώρες ηχογράφησης περίπου, ώστε να μπορέσω εγκαίρως να δώσω το σχετικό μάθημα στη Νομική Σχολή της Αθήνας όπου σπούδαζα και να προλάβω την εξεταστική μου. Βλέπετε, το κράτος δε φροντίζει να σπουδάζουν ισότιμα και αξιοπρεπώς, οι φοιτητές του με αναπηρίες… Και το δωρίσαμε φυσικά το ηχογραφημένο βιβλίο μετά στο Τυπογραφείο Τυφλών του ΚΕΑΤ. Πόσοι άλλοι φοιτητές δε σπούδασαν για τα πνευματικά δικαιώματα με τη φωνή του Χάρη!

Α! Φαίδρο, το θυμάσαι το Δείπνο στο σκοτάδι που είχες έρθει έτσι; Μου είπε ότι στο επόμενο θα έρθει και ο Χρήστος Καπενής, ζήλεψε! Όσο για την κοινωνική παλικαριά ευαισθητοποίησης που κάναμε τότε παρέα και με τον Τερζή και με τον Κωνσταντάρα, ακόμα σου τη χρωστάω να στη στείλω τη φωτογραφία!
Ο Χάρης Ασημακόπουλος μαζί με τους Πασχάλη Τερζή, Δημήτρη Κωνσταντάρα και Βαγγέλη Αυγουλά στην Πανεπιστημίου με μάσκες

Αγαπητέ κ. Χατζάκη, αυτή η σκηνή με τον καναπέ και τον Ντύλαν που τσακώνονται μόνο μου φάνηκε κάπως, κατά τα άλλα η σκηνοθεσία «τα σπάει»!

Και τέλος, Στεφανία Κριεζή, για τις κλακέτες με την τσίχλα, ζήτα τους βαρέα και ανθυγιεινά, τα αξίζεις! Και εγώ δικηγόρος σου αν δεν στα δώσουν!

Ο Βαγγέλης και η Στεφανία Κριεζή

Όλοι οι ηθοποιοί φοβεροί, σε ένα έργο του Σήμερα, στο Σύγχρονο Θέατρο!

Συντελεστές
Κείμενο: Αύγουστος Κορτώ
Διασκευή: Γρηγόρης Χατζάκης, Χρήστος Καπενής, Στεφανία Κριεζή
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Σκηνικά: Ζωή Αρβανίτη
Κοστούμια: Μαρία Κοντοδήμα
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκα
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Μουσική/sound design: Βύρων Κατρίτσης
Μουσική επιμέλεια: Γρηγόρης Χατζάκης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Επιμέλεια μαλλιών: Κομμωτήριο Beautique Ηair Hilton
Μακιγιάζ: Χαρά Λώλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Κολιοφώτη
Βοηθός παραγωγής: Μαρία Φραγκούλη
Παραγωγή: Σύγχρονο Θέατρο

Διανομή
Φαίδρος: Χάρης Ασημακόπουλος
Ντύλαν: Χρήστος Καπενής
Ρίτα: Στεφανία Κριεζή
Φάμκε: Βαλέρια Χριστοδουλίδου

Τελευταία Παράσταση: 28 Μαΐου 2017

Δείτε σχετικό video της παράστασης εδώ:

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη στις 19:30
Παρασκευή στις 21:00                      
 Σάββατο στις 21:00
Κυριακή στις 19:30

Τιμές εισιτηρίων:
Παρασκευή και Σάββατο:
Κανονικό: 16 ευρώ
Φοιτητικό/Άνω των 65: 12 ευρώ
Ανέργων/ΑΜΕΑ: 10 ευρώ
Πέμπτη και Κυριακή: Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Ανέργων/ΑΜΕΑ: 10 ευρώ

Αγορά εισιτηρίων από την https://www.ticketservices.gr/, από το εκδοτήριο της ticket services στην Πανεπιστημίου 39 (εντός της στοάς Πεσμαζόγλου), από τα καταστήματα public, από τα http://tickets.public.gr/?rn=7 και από το ταμείο του θεάτρου

Τηλέφωνο ταμείου Σύγχρονου Θεάτρου: 2103464380
Διεύθυνση: Ευμολπιδών 45, Γκάζι
Στάση Μετρό: Κεραμεικός


Στεφανία ΚριεζήΧρήστος Καπενής

Ο Χάρης ΑσημακόπουλοςΒαλέρια Χριστοδουλίδου

   

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

"ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΟΙΤΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΑ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ" Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΖΕΥΓΑΡΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


Μαρία Λούκα.

Τα τελευταία χρόνια, ανάμεσα σε ανέμπνευστα δελτία τύπου κομμάτων και την στατιστική της εξαθλίωσης, μου φαίνεται ότι το πιο συναρπαστικό κομμάτι αυτής της δουλειάς είναι οι ωραίες ιστορίες. Τις ψάχνω, θέλω να τις βρω, να τις ακούσω, να τις γράψω. Όχι αυτές που είναι πολύ φαντασμαγορικές και  εξωτικές. Τις άλλες που είναι πιο οικείες, που εξελίσσονται ανάμεσά μας και παραμένουν κρυμμένες κάτω από τη σκιά μιας αγχωμένης, εξατομικευμένης και συχνά κοντόθωρης καθημερινότητας. Ιστορίες απλών ανθρώπων που αγαπούν τη ζωή, που χαίρεσαι όταν τους γνωρίζεις και περνάς καλά μαζί τους, επειδή μέσα από τη δική τους εμπειρία σου λένε κάτι για σένα και ανοίγουν λίγο το βάθος του ορίζοντα που βλέπεις. Τέτοιοι είναι ο Ανδρέας και η Βασιλική και σήμερα θα σας πω τη δική τους ιστορία, όπως μου τη διηγήθηκαν.

Ο Ανδρέας Κολίσογλου, είναι 40 ετών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πετρούπολη και αντιμετωπίζει εκ γενετής ένα πρόβλημα κινητικής αναπηρίας, εξαιτίας του οποίου είχε υποστεί bullying στο σχολείο. Σπούδασε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σήμερα εργάζεται ως ψυχολόγος και χορευτής. Συμμετέχει σε πολλές ομάδες χορού και παραδίδει σεμινάρια χορού στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση. Ενδεχομένως, στην κοινωνική συνείδηση η ιδιότητα της αναπηρίας και του χορευτή να φαντάζει ασύμβατη και αντιφατική, αφού η αναπαράσταση του χορού είναι συνυφασμένη με τη νόρμα του «τέλειου» σώματος, ενός σώματος λευκού, αδύνατου, ευθυτενούς και αρτιμελούς. Το σώμα που αποκλίνει από αυτό το πρότυπο δεν μπορεί να νοείται ως ένα σώμα που χορεύει. Στην πραγματικότητα, ο χορός είναι μια μορφή Τέχνης, μια μορφή έκφρασης και ως τέτοια θα όφειλε να είναι απαλλαγμένη από καταναγκασμούς και στερεότυπα.

«Με τον χορό ασχολούμαι από το 2002. Ξεκίνησα ανάποδα, πρώτα έκανα παραστάσεις και μετά μαθήματα. Ζήτησαν ένα άτομο με αναπηρία –τη δεκαετία του 2000 ήταν της μόδας να ζητούν χορευτές με αναπηρία, για να δείξουν κάτι διαφορετικό– και πήγα. Οι άνθρωποι με αναπηρία συνήθως σκέφτονται ότι ο χορός δεν είναι γι΄ αυτούς. Δεν τους περνάει από το μυαλό. Γι΄ αυτό δεν υπάρχει μεγάλη συμμετοχή, οι ενεργοί χορευτές με αναπηρία στην Ελλάδα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, καμιά εικοσαριά. Πρέπει να ξεπεράσεις τις αναστολές σου και να τολμήσεις. Εγώ εμφανίστηκα στο θέατρο Πέτρας και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια, να πάρω κιλά, να δυναμώσουν τα πόδια μου, αλλά το έκανα. Μετά την παράσταση, τα πόδια μου είχαν τερματίσει. Γνωρίζω τα όριά μου. Είμαι της λογικής, όμως, ότι αξίζει να κάνεις κάτι που θες ακόμα κι αν πονέσεις», λέει.

Το 2010, με αφορμή μια παράσταση που ανέβαινε στη Λάρισα, ο Ανδρέας γνώρισε μέσω Facebook τη Βασιλική, φλέρταραν διαδικτυακά, ερωτεύτηκαν, έμειναν μαζί και παντρεύτηκαν. Η Βασιλική Δρίβα είναι 37 ετών. Γεννήθηκε  και μεγάλωσε στη Λάρισα. Έχει νανισμό. Δουλεύει σε μια δημόσια υπηρεσία στο Κιλελέρ και συνεχίζει μια αξιόλογη διαδρομή στο θέατρο. Οι περισσότεροι τη θυμούνται ως «Αηδόνα» πέρσι στους Όρνιθες στην Επίδαυρο, να αναγγέλλει την κοσμογονία.

Από τις 29 Απριλίου θα συμμετάσχει στην Οπερέττα του Witold Gombrowicz που ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. «Η εμπλοκή μου με την Τέχνη οφείλεται στον Ανδρέα. Νωρίτερα, δεν είχα καμία σχέση. Ό,τι μου συνέβη ήταν εντελώς τυχαίο. Συνόδευα απλά τον Ανδρέα σε μια οντισιόν, καθόμουν στα σκαλιά και με φώναξαν να μπω μέσα. Η πρώτη παράσταση που συμμετείχα ήταν η Σαλώμη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Έτσι ξεκίνησα τη συνεργασία μαζί του το 2015, μέσα στα capital controls. Δεν είχα διανοηθεί τον εαυτό μου να κάνει κάτι τέτοιο. Μέσα μου ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, αλλά ντρεπόμουν να τα βγάλω προς τα έξω. Είχα και ένα παραπάνω κόμπλεξ λόγω του νανισμού. Δεν ήθελα να κάνω κάτι που θα αμαύρωνε περισσότερο τη συγκεκριμένη αναπηρία, επειδή στο θέατρο δε της έχουν φερθεί καλά, την παρουσιάζουν χλευαστικά ως καρικατούρα που χωράει μόνο στην επιθεώρηση. Κατάλαβα ότι δε μιλούσαμε σε καμία περίπτωση για κάτι τέτοιο. Μ΄ αρέσει πολύ το θέατρο. Έχει κόπο, βέβαια, ειδικά για μένα που έχω θέματα υγείας, επειδή ο νανισμός έχει παρελκόμενα, αλλά με προσέχουν. Με βοηθάνε να μην κάνω πράγματα που θα με κουράσουν. Ένας άνθρωπος με αναπηρία δεν είναι καθόλου εύκολο να φτάσει στην Επίδαυρο. Δεν υπάρχουν υποδομές, να πας να κάνεις πρόβες, να πας στο καμαρίνι, να ανεβείς ξανά για ζέσταμα κτλ. Όταν μου πρωτοείπαν για την Επίδαυρο, τρόμαξα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πώς θα φτάσω εκεί. Έγινε όμως. Η παραγωγή ήταν άψογη», εξηγεί.

Ο Ανδρέας και η Βασιλική ζουν μεταξύ Αθήνας και Λάρισας, δουλεύουν, κάνουν πρόβες, συμμετέχουν σε παραστάσεις, ταξιδεύουν. Πηγαινοέρχονται στις δύο πόλεις, όχι με την ίδια αυτονόητη ευκολία που το κάνουν κάποιοι και  κάποιες από εμάς. Καταβάλλουν συχνά περισσότερο κόπο ή εφευρίσκουν αυτοσχέδιες λύσεις, για να ξεπεράσουν διάφορα εμπόδια που ξεπετάγονται στον δρόμο, στο λεωφορείο ή το μετρό, στο παρκάρισμα, σε δημόσια κτίρια ή χώρους Τέχνης. Βλέπεις, οι ελληνικές πόλεις δεν είναι φτιαγμένες για όλες τις σωματικές εκφάνσεις. Είναι λες δομημένες για τον αποκλεισμό των ανθρώπων με αναπηρία. Στην Ελλάδα, ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία υπολογίζεται -με βάση αναφορές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, καθώς δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή- σε ένα εκατομμύριο. Ωστόσο, η έλλειψη υποδομών καταδικάζει αρκετούς ανθρώπους στην απομόνωση και την απόσυρση. Σύμφωνα με παλιότερες έρευνες για λογαριασμό της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, τρεις στους τέσσερις αδυνατούν να μετακινηθούν λόγω έλλειψης υποδομών ή κινούνται με πολύ μεγάλη ταλαιπωρία.

«Εγώ είμαι στο ύψος ενός ανθρώπου που κινείται με αμαξίδιο. Στα μισά ασανσέρ δεν μπορώ να πατήσω τα κουμπιά για τους πάνω ορόφους. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Αν σε αφορά και το βιώνεις, είναι μια τρέλα. Ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρείται κατόρθωμα το άτομο με αναπηρία να βγει έξω. Η αναπηρία ισούται μ΄ ένα επίδομα. Οι χώροι είναι διαμορφωμένοι πάνω στην υπόθεση ότι θα έχεις πάντα κάποιον μαζί σου, για να σε βοηθάει. Η ανεξάρτητη διαβίωση θεωρείται θράσος. Ήξερα ανθρώπους με νανισμό που  έβγαιναν από το σπίτι μόνο με φίλους ή συγγενείς. Φοβούνταν τι θα  αντιμετωπίσουν στον δρόμο. Με τον Ανδρέα κάναμε πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσαμε να τα κάνουμε: Ταξιδέψαμε, πήγαμε μήνα του μέλιτος στη Βενετία και αποφασίσαμε να ανέβουμε στη γόνδολα - μας σήκωσε ο βαρκάρης και μπήκαμε», λέει η Βασιλική. «Αν δε μπορείς να πας αξιοπρεπώς στη δουλειά σου, να κυκλοφορήσεις, να ρυθμίσεις τη ζωή σου, περιορίζεται η ορατότητα. Στην Ελλάδα, το 90% των χώρων Τέχνης δεν έχει προσβασιμότητα. Παντού αντικρίζεις την ίδια αδιαφορία, από τα πεζοδρόμια και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μέχρι τις τουαλέτες. Θεωρούν ότι το πλακάκι με τις ραβδώσεις είναι για διακόσμηση. Αν δε σε αφορά, δεν το παρατηρείς. Το  θεωρείς δεδομένο. Επιπλέον, ο κόσμος έχει άγνοια για το πώς κινείται ένας άνθρωπος με αναπηρία. Μου χει τύχει να έρθουν να με πιάσουν από τα χέρια, επειδή έτσι νόμιζαν ότι με βοηθούν: Εμένα τα χέρια είναι τα πόδια μου, αν τα πιάσεις με δυσκολεύεις πολύ. Από εκεί και πέρα, είναι στοίχημα να μη φοβηθείς να τσαλακωθείς. Εγώ, για παράδειγμα, αν δεν υπάρχει ασανσέρ ή μπάρα δεν ντρέπομαι να κατέβω τα σκαλιά με τα χέρια και να λερώσω τα χέρια μου», συμπληρώνει ο Ανδρέας.


Στις 9 Φεβρουαρίου, με αφορμή και το κείμενο του VICE  το κίνημα καλλιτεχνών με αναπηρία πέτυχε μια σημαντική νίκη προς την κατεύθυνση της ισότητας. Μετά από πολλούς αγώνες απαλείφθηκε ο όρος της «αρτιμέλειας» για την εισαγωγή στις ανώτερες δραματικές σχολές. Ωστόσο, η έννοια της «αρτιμέλειας», μεταξικής κληρονομιάς και ευγονικής εμπνεύσεως, έχει ξεμείνει αυτούσια στο Προεδρικό Διάταγμα 372/1983 που ορίζει τις διαδικασίες εισαγωγής στις ανώτερες επαγγελματικές σχολές χορού. Πρόκειται για μια θεσμοθετημένη μορφή ρατσισμού που σε υλικό και συμβολικό επίπεδο δεν αναγνωρίζει στους ανθρώπους με αναπηρία τη δυνατότητα να γίνουν επαγγελματίες χορευτές –σε αντίθεση με ό,τι ισχύει σε πολλές χώρες του εξωτερικού– και φτωχαίνει την ίδια τη συλλογική εμπειρία του χορού ως μορφή Τέχνης, εξοστρακίζοντας το σώμα της ετερότητας. «Το θέμα δεν είναι μόνο ο νόμος, αλλά και η νοοτροπία. Οι κανόνες που αναπαράγονται και ενσωματώνονται από τα ίδια τα υποκείμενα. Αυτό δεν αφορά μόνο την αναπηρία. Μπορεί κάποιος να έχει δυσλεξία ή να έχει περιττά κιλά. Σας θυμίζω, ότι μέχρι πριν από μερικά χρόνια η Σχολή Χορού ζύγιζε τους μαθητές. Υπάρχει ένα κυρίαρχο πρότυπο σώματος που βασανίζει πολλούς
ανθρώπους, δεν έχει να κάνει μόνο με την αναπηρία. Η αναπηρία είναι ένας ακόμη τύπος που δε γίνεται αποδεκτός στην Τέχνη», επισημαίνει ο Ανδρέας. Από αυτόν έμαθα μια ακόμη αποσιωπημένη πτυχή της εγκατεστημένης ανισότητας: «Απαγορεύεται επί της ουσίας σ΄ ένα ζευγάρι που έχουν και οι δύο αναπηρία να υιοθετήσουν ένα παιδί, εκτός ίσως από την περίπτωση που πρόκειται για παιδί με αναπηρία. Θεωρούν ότι δε μπορεί το ζευγάρι να τα καταφέρει», με ενημερώνει.

Ο Ανδρέας δούλεψε πολύ με τον εαυτό του και βρήκε τρόπο να απαγκιστρωθεί από το «πεπρωμένο» που θέλει τους ανθρώπους με αναπηρία αόρατους, κλεισμένους στο σπίτι τους, απλά να υπάρχουν ως αντικείμενα μιας κουτσουρεμένης προνοιακής στρατηγικής που η ύπαρξή τους νοείται μόνο ως επιβίωση, χωρίς περαιτέρω αξιώσεις κοινωνικών, πολιτιστικών, ερωτικών συναλλαγών. Στο σαλόνι του γραφείου του στην Πετρούπολη θυμόταν με λυτρωτικό χιούμορ μια σειρά περιστατικών που αντανακλούν την αμηχανία ή ακόμη και τη γελοιότητα της άγνοιας που διέπει τις κοινωνικές συμπεριφορές για την αναπηρία: «Εγώ, πριν από τη Βασιλική, προσπάθησα να έχω σχέσεις με ανθρώπους χωρίς αναπηρία και ενώ με αποδέχονταν ως χορευτή ή ψυχολόγο, μόλις έμπαινα στο συναισθηματικό κομμάτι έβλεπα ένα πάγωμα. Μπορεί να μην στο έλεγαν χύμα, αλλά εννοούσαν, "τι, έτσι όπως είσαι, θέλεις κάτι παραπάνω;". Σε βλέπουν σαν λούτρινο, δε μπορούν να φανταστούν τη ζωή μαζί σου. Αν κάνεις κάτι παραπάνω , θεωρείται μεγαλειώδες επίτευγμα. Το αντιλαμβάνεσαι πιο καθαρά στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Σε όλους αυτούς  τους λόγους περί ηρώων, υπάρχει μια μορφή λανθάνοντος ρατσισμού. Θυμάμαι, το 2010 που έκανα μια χορογραφία για την οικονομική κρίση και όλοι μου έλεγαν μπράβο, όχι για το έργο, αλλά για τη δύναμη ψυχής. Στο περιεχόμενο δεν έδιναν σημασία. Επικεντρώθηκαν στην αναπηρία και έμειναν εκεί. Μα έχει τύχει και το ακόμη πιο εξωφρενικό, να μας προσφέρουν λεφτά. Δηλαδή, αναπηρία ίσον ζητιανιά. Θυμάμαι ότι πήγαινα σε μια αντιπροσωπεία να αγοράσω ένα αυτοκίνητο και με πλησίασε μια κυρία, για να μου δώσει ένα ευρώ. Είπα από μέσα μου ότι θέλω άλλα 12.999 ευρώ».


Ο Ανδρέας, τόσο στη διπλωματική του εργασία όσο και στην πυκνή αρθογραφία του, έχει περιγράψει και κωδικοποιήσει το σχήμα της «Υπεροψίας της Αρτιμελούς Αυτάρκειας», τον ριζωμένο μηχανισμό που εκλαμβάνει την αναπηρία ως μια de facto μειονεκτική οντολογική συνθήκη που δεν μπορεί να ευημερήσει. Αυτή η αντίληψη υπάρχει, είναι διάχυτη και καθρεφτίζεται στα λοξά επίμονα βλέμματα στον δρόμο, στις ανοιχτές προσβολές, στην υποκριτική και ανέξοδη επαναληψιμότητα διαγγελμάτων οίκτου μια φορά τον χρόνο. «Συμβαίνουν πολλά καθημερινά. Εμείς δεν έχουμε μπει ποτέ σε διαδικασία να αντιδράσουμε, αν κάποιος πει κάτι ή κοροϊδέψει. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχει επέμβει ο ένας για τον άλλον, εγώ π.χ. για τον Ανδρέα και ο Ανδρέας για μένα. Δεν παίζει αυτό. Είναι σαν να καταργείς τον άλλον. Με το μόνο που εκνευρίζομαι είναι με μαμάδες που λένε στο παιδάκι τους, "α, κοίτα μια νάνος". Αυτή η γυναίκα εκείνη τη στιγμή μεταδίδει ρατσισμό. Εμένα πλέον μου φαίνεται παράξενο αν δεν κοιτάνε, αναρωτιέμαι τι γίνεται. Πέρσι, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, έκανα πλάκα, έλεγα σαρκαστικά ότι, αν βγω να περπατήσω με το Σερβετάλη, εμένα θα κοιτάξουν και όχι αυτόν. Ποτέ στη ζωή μου δεν ήθελα να ασχοληθώ με τέτοιες συμπεριφορές. Δεν αξίζει. Μπορείς να βάλεις τον άλλον στη θέση του και με το βλέμμα. Άμα ασχοληθείς κιόλας, θα σε μολύνει. Σ΄ ένα παιδί μόνο έχει νόημα να παρέμβεις και να συζητήσεις, επειδή είναι εύπλαστο ακόμη. Θυμάμαι μια φορά, πήγα να μπω σε μια εκκλησία και ήταν μερικά παιδάκια που με πείραζαν. Τους μίλησα και κατάλαβαν ότι έκαναν βλακεία», λέει η Βασιλική.

Αυτό που εμένα με μαγνήτισε περισσότερο πάνω τους είναι ο δεσμός τους. Είθισται σε επίπεδο αντικατοπτρισμών οι άνθρωποι με αναπηρία να θεωρούνται ασεξουαλικά πλάσματα. Ο έρωτας και η σεξουαλικότητα στην αναπηρία είναι ταμπού. Ο Ανδρέας και η Βασιλική είναι ένα ωραίο ζευγάρι, όχι σπάνιο,  εξεζητημένο ή διαφορετικό. Ωραίο ζευγάρι, όπως εκείνα που κάνουν ευχάριστο τον χώρο από το φως που ρίχνει πάνω τους ο έρωτας και η αγάπη. Νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, μοιράζονται βιώματα, τσακώνονται, διασκεδάζουν, αλλάζουν μέσα από την επαφή τους, συγκροτούν ένα κοινό βλέμμα πάνω στη ζωή. «Η σχέση μας βοήθησε να αποβάλουμε κρατήματα, μας απελευθέρωσε. Ο Ανδρέας είναι σαν γυαλί, είχε μια πολύ συγκεκριμένη άποψη για τη ζωή. Εμένα με έχει κάνει να ξεκολλήσω από πολλά πράγματα, να αποκτήσω αυτοπεποίθηση. Εγώ τον βοήθησα να μάθει να λέει όχι, επειδή δεν έλεγε. Στη Λάρισα έχουμε ένα σκουτεράκι. Είναι στην ουσία μια αναπηρική καρέκλα με ρόδες. Κάθεται ο Ανδρέας στη θέση και εγώ κάθομαι πάνω του. Ως θέαμα, μπορεί κάποιος να το γελάσει ή να το βρει χαριτωμένο. Κάποιοι μας σταματάνε και ζητάνε να βγάλουν μια φωτογραφία. Δε μας πειράζει. Παλιά, με ενδιάφερε πολύ η εικόνα μου. Τώρα, αφήνω τον εαυτό μου και το απολαμβάνω περισσότερο. Λέω στον εαυτό μου, δεν είσαι η Βασιλική με το νανισμό, είσαι η Βασιλική», εξηγεί.

Τα πράγματα είναι έτσι. Γοητευτικά απλά. Χωρίς παραμυθένιες εξιστορήσεις υπεραναπλήρωσης ή δραματοποιημένες αφηγήσεις που αφήνουν πόνο στο τραπέζι. Γι΄ αυτό, ίσως, δεν εφάπτονται στο αναχρονιστικό -παρότι ενεργό- καλούπι του «ανήμπορου» και «δυστυχισμένου» ανθρώπου ή του «γενναίου υπερήρωα». «Με κάλεσαν μια φορά σ΄ ένα μεσημεριανάδικο. Αρνήθηκα να πάω. Και τι δεν μου είπαν, για να με μεταπείσουν. Θα διαφημιστεί ο άνδρας σου, θα δώσεις κουράγιο και διάφορα τέτοια ανόητα. Και ποια είμαι εγώ, για να δώσω κουράγιο; Λες και είμαι καμία πριγκίπισσα με τέλεια ζωή. Μια άλλη φορά, έδωσα μια γραπτή συνέντευξη. Μου έλεγαν, εμείς θέλουμε να μάθουμε τι υπέστης. Τι υπέστην, ρε παιδιά; Ήμουν σ΄ ένα χωριό στο οποίο μεγάλωσα, πήγα σ΄ ένα γυμνάσιο, εντάξει, με κοίταξαν παράξενα τις πρώτες μέρες, μετά δεν είχα πρόβλημα. Το ίδιο και στο ΤΕΙ. Έπιασα δουλειά, αγαπήθηκα, ήρθε ο Ανδρέας στη ζωή μου. Θέλουν ένα δίπολο δυστυχίας ή απόλυτης ευτυχίας. Όχι, εγώ δεν θα το βγάλω αυτό», αναφέρει η Βασιλική. «Ούτε η μιζέρια ισχύει, ούτε η καθολικοποίηση των πετυχημένων παραδειγμάτων. Αν βρεις πέντε ανθρώπους που ασχολούνται με την Τέχνη, δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι με αναπηρία ξαφνικά έλυσαν τα προβλήματα τους και ότι αποδομήθηκαν τα στερεότυπα. Προφανώς υπάρχει πρόβλημα, το ξέρω κάθε φορά που πάω στο μετρό και έχει χαλάσει ο ανελκυστήρας, τι να λέμε; Γίνονται κάποια βήματα, αλλά έχουμε δρόμο ακόμη. Παιδεύτηκα πολύ στη σκέψη μου, για να καταλήξω ότι δεν με αφορά το πώς βλέπει ο άλλος την αναπηρία μου. Με αφορά πώς βλέπω εγώ τον εαυτό μου, πώς θα κάνω πράγματα που με γεμίζουν, πώς θα βοηθήσω κάποιον. Όλο τον κόσμο δε μπορείς να τον αλλάξεις, έναν άνθρωπο μπορείς», συμπληρώνει ο Ανδρέας.

Συζητήσαμε πολλή ώρα ανοιχτά και ακομπλεξάριστα για την Τέχνη και την καθημερινότητα, για την οικονομική κρίση που ρευστοποιεί τη ζωή, για τον ρατσισμό - ασχέτως αν αφορά πρόσφυγα ή τρανς γυναίκα, παχύσαρκο ή ψυχικά ασθενή, ανάπηρο ή οροθετικό. Για όλες αυτές της τυπολογίες ύπαρξης που μετατρέπονται σε παθολογικές κάτω από την αβάσταχτη τυραννία του «κανονικού», για τη σημασία που έχει να κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει «προσωπική τραγωδία», υπάρχει κοινωνική καταπίεση που βάζει φραγμό στην ανθρώπινη επιθυμία και εμποδίζει τη δυνατότητά μας να ζούμε όλοι και όλες μαζί, αγκαλιάζοντας το τραύμα που ο καθένας μας κουβαλάει σε διαφορετική μορφή. Στη Βασιλική αρέσει η πολυπολιτισμικότητα της Αθήνας, αλλά τη σοκάρουν ακόμη οι εικόνες αστέγων και ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Στον Ανδρέα λείπει η ηρεμία της Λάρισας. Ο Ανδρέας είναι λίγο πιο κυνικός. «Τα ίδια και τα γίδια», λέει, όταν η κουβέντα πάει στην προσβασιμότητα και τις διακρίσεις. Η Βασιλική είναι λίγο πιο αισιόδοξη. «Όλα ξεκινούν από την αγάπη», λέει. Ενδεχομένως, εκεί να καταλήγουν κιόλας.

Πηγή: https://www.vice.com/ 



ΛΩΡΙΔΕΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ. ΤΕΛΙΚΑ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;


Του Βαγγέλη Αυγουλά

Τι ακριβώς είναι η ΛΕΑ;  Ακούγοντας αυτή τη μικρή λεξούλα, που πάει ο νους σας; Ότι μιλάμε για κάποια κυρία που έχει αυτό το όνομα;  Ότι μιλάμε για κάποια «λεία» αλλά ότι αυτός που την προφέρει έχει κάνει λάθος;  Μήπως χτυπάει κάποιο μικρό κουδουνάκι που μας προτείνει  ότι δεν αποκλείεται να  πρόκειται για αρχικά που κάτι σημαίνουν, κάπου παραπέμπουν; Πάντως αποκλείεται να καταλάβετε από την πρώτη στιγμή, άντε από τη δεύτερη ότι πρόκειται πράγματι για αρχικά αλλά δεν είναι και κάτι ιδιαίτερα γνωστό σαν – ας πούμε- το ΕΚΑΒ,  ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΡΤ  και σίγουρα ακόμη και  ύστερα από προσπάθεια, δύσκολα θα πάει ο νους σας ότι  τα αρχικά ΛΕΑ παραπέμπουν στην Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης. Κι όταν κάποιος που ξέρει, σας το διευκρινίσει, το πιο πιθανό είναι να ζητήσετε περισσότερες πληροφορίες.

Κι όμως. Η ΛΕΑ υπάρχει στη ζωή μας έντεκα χρόνια.  Πρόκειται για τη μικρότερη σε πλάτος λωρίδα που υπάρχει στο δεξιό μέρος των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων  και  σύμφωνα με τον ΚΟΚ ( Τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας  δηλαδή)  χρησιμοποιείται μόνο από ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά ή άλλα οχήματα που χρειάζεται για κάποιο σοβαρό λόγο να επιταχύνουν η να σταθμεύσουν για λίγο.

Τις τελευταίες ημέρες, με τα εγκαίνια των νέων εθνικών δρόμων και τα απίστευτα μποτιλιαρίσματα που δημιουργήθηκαν, πολλοί σοβαροί αρθρογράφοι τη θυμήθηκαν  τη ΛΕΑ και έγραψαν  γι αυτήν και την εγκληματική αδιαφορία των οδηγών που την καταλαμβάνουν  λες και είναι κανονική  λωρίδα κυκλοφορίας,  χωρίς να σκέπτονται ότι μπορεί να συμβεί κάποιο τροχαίο, μπορεί κάποιος οδηγός να λιποθυμήσει, μπορεί κάποιο αυτοκίνητο να χαλάσει  ή να πάρει φωτιά, μπορεί κάποιος επιβάτης να αρρωστήσει, μπορεί κάτι να έχει  συμβεί κάπου που να επιβάλλεται η προσπέλαση από νοσοκομειακό ή πυροσβεστικό ή περιπολικό. Χίλια «μπορεί». Και τι θα γίνει χωρίς ΛΕΑ;

Ένας διάλογος που ξεκίνησε στα ΜΜΕ  – για εκατοστή, ίσως και χιλιοστή φορά- με αφορμή τα τρομερά μποτιλιαρίσματα αυτών των ημερών, άλλων ημερών μεγάλης «εξόδου» ή κίνησης ή κακοκαιρίας με χιόνια, βροχές και καταιγίδες, επεκτάθηκε σε παλαιότερες περιπτώσεις  εγκλωβισμών εκατοντάδων αυτοκινήτων από χιόνια, πάγο και νερά  και την ταλαιπωρία και τον κίνδυνο και έφτασε στις ευθύνες. Υπενθυμίζω:  Η Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, η χρήση της οποίας θεσπίστηκε ρητώς ως παράβαση στον ΚΟΚ το 2007, επισείοντας πρόστιμο 200 ευρώ, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται τις «καλές» ημέρες για προσπέραση και επιτάχυνση, και σε περιπτώσεις μποτιλιαρίσματος ως «κανονική» λωρίδα κίνησης των οχημάτων. Γιατί; Διότι δεν υπάρχει αστυνόμευση. Και γιατί δεν υπάρχει αστυνόμευση, έλεγχος, παρακολούθηση όπως γίνεται σε όλες τις «σοβαρές» χώρες του κόσμου ακόμα και με ηλεκτρονικούς τρόπους, ακόμα και με ελικόπτερα και σήμερα πλέον, ακόμη και με drones που τα παρακολουθούν και τα χειρίζονται ειδικές υπηρεσίες; Διότι «εντώ είναι Ελλάντα»! Ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει , ποντάροντας ότι θα «τη σκαπουλάρει» αφού έλεγχος και παρακολούθηση δεν γίνεται παρά μόνο  για την υπερβολική ταχύτητα κι αυτό σε συγκεκριμένα τμήματα των οδών τα οποία οι συνειδητοί παραβάτες τα γνωρίζουν και τα προσέχουν αφού άλλωστε υπάρχει και ΣΗΜΑΝΣΗ που σού υποδεικνύει ότι «εδώ ελέγχουμε την υπερβολική ταχύτητα» και υπονοούν « μην τρέχεις εδώ. Τρέξε παρακάτω που ΔΕΝ παρακολουθούμε». Αστεία πράγματα. Αστείες δικαιολογίες. Αστείο κράτος.

Θα δεχτώ ότι ΑΚΟΜΑ, έστω κι αν πέρασαν 11 χρόνια, δεν τον έχουμε συνειδητοποιήσει τον σκοπό ύπαρξης αυτών των λωρίδων. Κάποιες από τις δικαιολογίες των υπεύθυνων της Τροχαίας ίσως ευσταθούν. Υπεραπλουστευμένα εξηγούσε κάπου ένας  τροχονόμος ότι οι οδηγοί χρησιμοποιούν τη ΛΕΑ όταν υπάρχει κυκλοφοριακή συμφόρηση, συνήθως λόγω κάποιου τροχαίου.  Με συγχωρείτε. Μεγάλη σαχλαμάρα αυτό. Την ΛΕΑ την καταλαμβάνουν για να προσπεράσουν ή για να πάνε πιο γρήγορα. Προσπαθεί αυτός ο άνθρωπος κάτι να εξηγήσει λέγοντας : «Οι  δυνάμεις της Τροχαίας θα μεταβούν στο σημείο του τροχαίου, θα  μπουν πίσω από τα οχήματα που έχουν συγκρουστεί ή θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν στην άκρη. Αναπόφευκτα η ΛΕΑ μένει χωρίς αστυνόμευση αφού έτσι κι αλλιώς,  η αστυνομική δύναμη  που διατίθεται είναι ούτως ή άλλως ελλιπής». Κι εγώ ο αφελής – που άλλωστε δεν οδηγώ- αναρωτιέμαι: «Μα αφού δεν είχες τίποτε σοβαρό να μας πεις άνθρωπέ μου , τότε γιατί βγήκες και μίλησες;  Μα η χρήση της ΛΕΑ σε ώρες αιχμής δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα  γιατί  είναι διακοπτόμενη. Κάποια στιγμή, ο εξυπνάκιας που «μπήκε», θα πρέπει να «βγεί». Που να πάει; Θα διακόψει τη δεξιά λωρίδα. Αφού σύμφωνα με στοιχεία του 2012, στην Αττική Οδό,  πάνω από 100 αυτοκίνητα σταματούσαν στη ΛΕΑ καθημερινά, τα μισά χωρίς να υπάρχει έκτακτη ανάγκη αλλά για να μιλήσει ο οδηγός  στο κινητό ή να ψάξει κάτι να βρει.

Τι μπορεί όμως να περιμένει κάποιος σε μια χώρα όπου οι μισοί οδηγοί αυτοκινήτων και δικύκλων ΔΕΝ σταματούν στο «κόκκινο» ; Αφού στρίβουν όπου γουστάρουν , ακόμα κι εκεί που απαγορεύεται, χωρίς να βγάλουν καν  φλας; Περνάνε φόρα παρτίδα μέσα απ΄ τους πεζόδρομους; Παρκάρουν στις διαβάσεις πεζών και  στις ράμπες και θέσεις αναπήρων για να αγοράσουν καφέ; «Κλείνουν» εισόδους, εξόδους, γκαράζ, στάσεις λεωφορείων για να …πεταχτούν για μια δουλίτσα. Τη ΛΕΑ θα σεβαστούν;

Δεν υπάρχει Σύστημα Οδικής Ασφάλειας στη χώρα. Δεν  διδάσκεται στα σχολεία. Οι εξετάσεις για δίπλωμα είναι μια απλή ρουτίνα. Οι Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας, αναθεωρούνται αλλά δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη τους ανάγκες και εξελίξεις. Η παράνομη στάθμευση ελέγχεται και τιμωρείται μόνο όταν το «Ταμείο» χρειάζεται λεφτά. Αρκετές κλήσεις, σβήνονται ρουσφετολογικά.  Δεν υπάρχει πια Δημοτική Αστυνομία για έστω κάποιους, ελέγχους. Δεν ενδιαφέρεται ΚΑΝΕΙΣ.  Εδώ δεν κάνουμε τα απολύτως αναγκαία και απαραίτητα και περιμένουμε από τις αδύναμες Αρχές να …ελέγξουν τις Λωρίδες  Έκτακτης Ανάγκης; Αλλά ΟΤΑΝ συμβεί η τραγωδία; Θα «πληρώσει» ο πραγματικά υπεύθυνος;


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΥΓΟΥΛΑ, ΔΙΚΑΙΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΡΙΤΕΚΝΟΙ

Εξαιρετική επιτυχία σημείωσαν οι  ενέργειες της Ομοσπονδίας  Τρίτεκνων Ελλάδος (ΟΠΟΤΤΕ) για το σημαντικό ζήτημα των τρίτεκνων δικαιούχων κατοικιών του ΟΕΚ αφού οι προσπάθειες απέδωσαν ευνοϊκές ρυθμίσεις  για τα δάνεια του ΟΕΚ. Η σημερινή ανακοίνωση της Ομοσπονδίας  αναφέρει ότι «απέδωσαν καρπούς οι προσπάθειές μας για ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους τρίτεκνους για τα δάνεια του ΟΕΚ. Ειδικότερα : Νέα υπουργική απόφαση προβλέπει  τη δραστική περικοπή και ρύθμιση των τόκων υπερημερίας για όσους έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές, επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής από 240 σε 360 δόσεις και περιλαμβάνει ευνοϊκότερους όρους για ευάλωτες κοινωνικά ομάδες (μακροχρόνια άνεργοι, τρίτεκνοι, πολύτεκνοι, μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι, ΑμεΑ κ.τ.λ.).

Η απόφαση υπεγράφη από την υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Έφη Αχτσιόγλου και έρχεται σε συνέχεια  προηγούμενης υπουργικής απόφασης  που προέβλεπε τη δραστική μείωση της τιμής παραχώρησης για 150 οικισμού του τέως ΟΕΚ στα 304,41 ευρώ/τ.μ.

Σύμφωνα και με την εφημερίδα «Το Βήμα», Η κ. Αχτσιόγλου δήλωσε ότι «η απόφαση λύνει οριστικά το πρόβλημα 32.000 δικαιούχων εργατικών κατοικιών, οι οποίοι βρίσκονταν σε καθεστώς ομηρίας, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και πριν από το 1978 και  οι οικογένειες αυτές έχουν πλέον τη δυνατότητα να γίνουν ιδιοκτήτες των σπιτιών που δικαιωματικά τους ανήκουν».

Στην ανακοίνωση της Ομοσπονδίας γίνεται μνεία στην αποφασιστική  συμβολή του δικηγόρου –εθελοντή νομικού συμβούλου της Ομοσπονδίας- και τέως αντιδημάρχου Βαγγέλη Αυγουλά,  παιδιού τρίτεκνης οικογένειας, τον οποίο και χαρακτηρίζει  «συνοδοιπόρο για ακόμη μία φορά στις προσπάθειές μας».