ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ VIDEO GAMES ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Θεραπευτικά βιντεογκέιμς για παιδιά.

Ασκήσεις φυσικοθεραπείας για περιπτώσεις εγκεφαλικής παράλυσης μέσω ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Του Κώστα Δεληγιάννη.

 

Η αλήθεια είναι ότι τα βιντεοπαιχνίδια έχουν ταυτιστεί με την εικόνα ενός παιδιού ή ενός εφήβου που έχει «κολλήσει» για ώρες μπροστά σε μια οθόνη, με συνέπεια να ενοχοποιούνται ακόμη και για προβλήματα υγείας. Επιστήμονες όμως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μαζί με συναδέλφους τους στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι τα βιντεογκέιμς μπορούν αντιθέτως να έχουν και θεραπευτική εφαρμογή. Κι αυτό, γιατί έχουν σχεδιάσει μια σειρά από ηλεκτρονικά παιχνίδια για παιδιά ηλικίας 5-8 ετών τα οποία πάσχουν από εγκεφαλική παράλυση και παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα στα άνω άκρα.

Σκοπός της σειράς, οι ασκήσεις φυσικοθεραπείας που πρέπει να κάνουν τα παιδιά στο σπίτι να είναι «μεταμφιεσμένες» σε βιντεοπαιχνίδια, τα οποία θα μπορούν να παίξουν σε οποιαδήποτε συσκευή με οθόνη αφής.

 

Για να μην είναι βαρετά.

 

Τα θεραπευτικά παιχνίδια δημιουργήθηκαν από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Arlington, με επικεφαλής την κ. Φίλλια Μακεδών, πρόεδρο του Τμήματος Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής στο πανεπιστήμιο. Η ανάπτυξη των βιντεογκέιμς γίνεται στο πλαίσιο ενός πρότζεκτ που χρηματοδοτείται με 800.000 δολάρια από το αμερικανικό Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και στο οποίο συνεργάζονται επίσης ερευνητές από το Ινστιτούτο Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών του «Δημόκριτου». «Τα βιντεογκέιμς θα μπορούν να εγκατασταθούν σε smartphone ή tablet PC και κάθε ένα είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να βοηθά στην εξάσκηση συγκεκριμένων κινητικών δεξιοτήτων», λέει στην «Κ» η κ. Μακεδών, εξηγώντας με ποια λογική αναπτύχθηκαν.

 

Μόνο στις ΗΠΑ, κάθε χρόνο προστίθενται περίπου 10.000 νέα περιστατικά εγκεφαλικής παράλυσης, μια νόσος που συνήθως οφείλεται σε μόλυνση της εγκύου, επιπλοκές στη γέννα ή τραυματισμό στο κεφάλι. Επειδή η βλάβη στον εγκέφαλο προκαλεί μεταξύ άλλων αδυναμία ελέγχου των μυών, η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στο να αποκατασταθούν οι μηχανισμοί κίνησης.

 

Ωστόσο, σε τόσο μικρές ηλικίες, συχνά μοιάζουν βαρετές οι ασκήσεις που υποδεικνύουν οι φυσικοθεραπευτές για το σπίτι και οι οποίες θα πρέπει να επαναλαμβάνονται καθημερινά, μέχρι την επόμενη επίσκεψη. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, αντίθετα, είναι σίγουρα πιο ελκυστικά. «Η σχεδίασή τους έγινε με την καθοδήγηση ειδικών από το Νοσοκομείο Cook Children’s Hospital στο Τέξας, με τους οποίους καταλήξαμε σε δώδεκα διαφορετικά σενάρια βιντεογκέιμ, όπως παιχνίδια όπου το παιδί πρέπει να “μαζέψει” τα μπαλόνια σε ένα σημείο της οθόνης ή να καθοδηγήσει ένα αντικείμενο μέσα σε έναν λαβύρινθο», λέει η κ. Μακεδών.

 

Παρακολουθούν το παιδί.

 

Η χρησιμότητα όμως των βιντεογκέιμ δεν σταματά εδώ. «Ακόμη ένα πρόβλημα είναι πως σε κάθε φυσικοθεραπευτική συνεδρία χάνεται αρκετός χρόνος, αφού ο ειδικός χρειάζεται πρώτα να εξετάσει το παιδί, παρακολουθώντας το πώς εκτελεί μια σειρά από δραστηριότητες, για να επιλέξει ποιες ασκήσεις θα γίνουν αυτή τη φορά», προσθέτει η κ. Μακεδών. Έτσι, τα παιχνίδια θα μπορούν να περιορίσουν τον χρόνο εξέτασης, αφού παράλληλα θα…παρακολουθούν το παιδί καθώς παίζει στο σπίτι, ώστε να συντάσσουν μια συνοπτική αναφορά για τον φυσικοθεραπευτή που το κουράρει. Γι’ αυτό τον σκοπό, οι επιστήμονες έχουν ενσωματώσει στο βιντεογκέιμ ειδικό λογισμικό που, προς το παρόν, καταγράφει παραμέτρους όπως η ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνεται το παιδί, το σκορ που πετυχαίνει, αλλά και πόσες και ποιες ώρες παίζει.

 

Στην επόμενη φάση του πρότζεκτ, το λογισμικό θα μπορεί να συλλέγει επίσης πληροφορίες για την εγκεφαλική δραστηριότητα.

 

Οι πληροφορίες θα προέρχονται από μια ασύρματη συσκευή σε μορφή κορδέλας που θα φοριέται στο κεφάλι. Ανεπτυγμένη από τον Γιώργο Αλεξανδράκη, επίκουρο καθηγητή Εμβιομηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Arlington, η συσκευή θα χρησιμοποιεί μια τεχνολογία που ονομάζεται λειτουργική φασματοσκοπία εγγύς υπερύθρου (fNIRS), για να καταγράφει σε πραγματικό χρόνο ποιες περιοχές του εγκεφάλου είναι ενεργοποιημένες. «Το στοιχείο αυτό είναι κρίσιμο για να διαπιστωθεί κατά πόσο το παιχνίδι καταφέρνει όντως στο συγκεκριμένο παιδί να “εκπαιδεύσει” τα εγκεφαλικά κέντρα που προβλέπεται», επισημαίνει ο κ. Βαγγέλης Καρκαλέτσης, διευθυντής έρευνας του ινστιτούτου στον «Δημόκριτο».

 

Συνοπτική αναφορά

 

Όλα αυτά τα δεδομένα θα αποστέλλονται σε έναν σέρβερ όπου, με την επεξεργασία τους, αλγόριθμοι θα δημιουργούν αυτόματα μια συνοπτική αναφορά για τον φυσικοθεραπευτή. «Έτσι, στην επόμενη επίσκεψη στο ιατρείο ή το νοσοκομείο, από αυτή την αναφορά ο ειδικός θα έχει αμέσως εικόνα για το πόσο ασχολούνταν το παιδί καθημερινά με το παιχνίδι, σε ποιες συνθήκες έδειχνε τη μεγαλύτερη προσήλωση και κυρίως για το αν παρουσιάζει ή όχι βελτίωση από την προηγούμενη επίσκεψη», συμπληρώνει η ερευνήτρια. Μια εικόνα, που θα βοηθάει τον φυσικοθεραπευτή να επιλέξει πιο γρήγορα όχι μόνο ποιες ασκήσεις θα κάνει το παιδί κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, αλλά και ποιο παιχνίδι θα πρέπει να παίξει μέχρι την επόμενη φορά και σε ποιο επίπεδο δυσκολίας.

 

Εξετάζεται το να δημιουργήσουν ανάλογα παιχνίδια και για ενηλίκους.

 

Τα βιντεοπαιχνίδια χρησιμοποιούνται ήδη από παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, τα οποία κουράρονται στο Νοσοκομείο Cook Children’s Hospital στο Τέξας και μαζί με τους γονείς τους δέχθηκαν να συμμετάσχουν εθελοντικά στις δοκιμές.

«Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ενθαρρυντικά, παρόλο που προς το παρόν δεν έχουμε εντάξει στα τεστ τη συσκευή που καταγράφει τα εγκεφαλικά σήματα ώστε τα παιχνίδια να “παρακολουθούν” και την ανταπόκριση του εγκεφάλου», παρατηρεί η κ. Μακεδών. Σύμφωνα πάντως με τον κ. Καρκαλέτση από τον «Δημόκριτο», θα χρειασθεί αρκετός χρόνος ώστε τα βιντεογκέιμ, σε συνδυασμό με τη συσκευή, να ενταχθούν στα θεραπευτικά πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται σήμερα. «Κατ’ αρχάς θα χρειαστεί να γίνουν δοκιμές μεγάλες κλίμακας, για να πάρουν έγκριση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων», εξηγεί, «ενώ θα πρέπει επίσης να πεισθούν οι ίδιοι οι φυσικοθεραπευτές πως αποτελούν ένα εύχρηστο εργαλείο που τους βοηθάει να κάνουν πιο αποτελεσματικά τη δουλειά τους».

 

Αργά ή γρήγορα, ωστόσο, και οι δύο επιστήμονες πιστεύουν πως τα θεραπευτικά παιχνίδια θα αλλάξουν τον τρόπο που γίνονται οι φυσικοθεραπείες στον 21ο αιώνα. Κάτι που εξηγεί ότι ήδη εξετάζουν το ενδεχόμενο να δημιουργήσουν ανάλογα βιντεογκέιμ για ενηλίκους. Τα βιντεογκέιμς αυτά θα προορίζονται είτε για άτομα με χρόνιες ασθένειες, όπως ρευματοειδή αρθρίτιδα, είτε για ανθρώπους που απέκτησαν κινητικά προβλήματα έπειτα από εγκεφαλικό.

 

Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή»

 

 

 

 

 

ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

Είχαμε την τύχη να αποκτήσουμε ένα ξεχωριστό παιδί!

Η Ελένη Γραμματικού πριν από τρία χρόνια αποφάσισε με το σύζυγό της να υιοθετήσουν ένα παιδί με αυτισμό. Μία απόφαση που άλλαξε τη ζωή τους ριζικά και τους ολοκλήρωσε ως ανθρώπους...

ΑΠΟ ΤΗ ΓΙΑΝΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ

 

«Ονειρευόμουν πάντα να κάνω μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά.

Δυστυχώς, ύστερα από προσπάθειες πολλών ετών και απίστευτη ψυχική κούραση, το πήρα απόφαση ότι δεν θα γεννούσα ποτέ ένα δικό μου παιδί. Μητέρα, όμως, δεν είναι μόνο εκείνη που γεννάει ένα παιδί, αλλά κι εκείνη που το μεγαλώνει. Έπειτα από πολλή σκέψη αποφασίσαμε με το σύζυγό μου να

υιοθετήσουμε ένα παιδί. Θεωρούσα ανέκαθεν ότι η υιοθεσία είναι μια μεγάλη πράξη αγάπης για κάθε άνθρωπο που το αποφασίζει. Ξεκινήσαμε όλες τις αναγκαίες διαδικασίες που απαιτούνται και αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα για το παιδάκι που θα αποκτούσαμε. Ευαισθητοποιημένη και από το επάγγελμά μου, δεν δίστασα από την πρώτη στιγμή να ζητήσω να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι με κάποιο σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό πρόβλημα υγείας. Κατά τη διάρκεια μιας προγραμματισμένης μας επίσκεψης σε κάποιο ίδρυμα και μπαίνοντας στο θάλαμο των παιδιών, το βλέμμα μου έπεσε αμέσως πάνω του. Νομίζω πως αγάπησα το γιο μου από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα. Κι εκείνος, όμως, νομίζω πως μας συμπάθησε αμέσως και κάθε φορά που φεύγαμε από εκεί κλεινόταν στον εαυτό του και δεν μιλούσε σε κανέναν. Χωρίς κανένα δισταγμό ένιωσα και εγώ και ο σύζυγός μου πως αυτό το πλάσμα θα είναι το δικό μας παιδί, αυτό που ονειρευόμασταν να σφίξουμε στην αγκαλιά μας τόσα χρόνια.

 

Το γεγονός ότι ο γιος μας πάσχει από αυτισμό δεν επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η οικογένεια μας. Η μόνη ιδιαιτερότητα που μπορώ να εντοπίσω είναι πως όταν σε μια οικογένεια υπάρχει ένα αυτιστικό παιδάκι απαιτείται να έχεις ένα πολύ καλά οργανωμένο ημερήσιο πρόγραμμα και οπωσδήποτε βοήθεια και από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Έτσι, εκτός από τη μεγάλη συμπαράσταση που έχω από το σύζυγό μου, πολύ μεγάλη βοήθεια και στήριξη παίρνω καθημερινά και από τους γονείς μου. Η παρουσία τους στο σπίτι καθημερινά όχι μόνο μας βοηθάει, αλλά μας ηρεμεί και μας φέρνει μια σχετική ισορροπία στη ζωή μας, αφού όταν δουλεύουν και οι δύο γονείς και υπάρχει στο σπίτι ένα μικρό παιδί επικρατεί πάντα ένα χάος. Επειδή η μεγάλη μας αγωνία είναι τι θα απογίνει ο Γιωργάκης, όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε, κάνουμε τα πάντα ώστε να δώσουμε στο παιδί μας όλα τα αναγκαία εφόδια και τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν στο μέλλον να έχει μια αυτόνομη και αξιοπρεπή ζωή. Είχαμε την τύχη να αποκτήσουμε ένα πολύ σπουδαίο και ξεχωριστό παιδί και είμαστε αποφασισμένοι να του δώσουμε τη ζωή και το μέλλον που του αξίζει».

 

Η γνώμη τού ειδικού:

Κλειώ Αποστολάκη, Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

 Η πράξη υιοθεσίας υποκινείται από μια μεγάλη ανάγκη προσφοράς και αποδοχής αγάπης και φροντίδας. Η απόφαση των θετών γονέων να υιοθετήσουν ένα παιδί με πολυσύνθετες δυσκολίες είναι μια πολύ σημαντική δέσμευση, η οποία απαιτεί τεράστια ψυχική δύναμη, που μόνο μέσω της ανθρωπιάς, της υγιούς σχέσης του ζευγαριού και της αυταπάρνησης μπορεί να αποδώσει καρπούς. Όσο πιο μεγάλη είναι η δυσκολία, τόσο μεγαλύτερη είναι και η συναισθηματική πληρότητα που λαμβάνει ο θετός γονιός από το μέγεθος της προσφοράς του.

Παρ’ όλα αυτά, η φροντίδα και η εκπαίδευση ενός παιδιού με τέτοιου είδους δυσκολίες είναι ένας μακρύς και δύσκολος δρόμος, γι΄ αυτό και η ψυχολογική στήριξη του ζευγαριού είναι απαραίτητη, ούτως ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις αντίξοες πολλές φορές συνθήκες.

 

Ενημερωθείτε σχετικά:

Γνωρίζετε ότι...

• Σε 10.000 γεννήσεις αντιστοιχούν περίπου 80 περιπτώσεις αυτισμού.
• Περισσότεροι από 65 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πάσχουν από αυτισμό.

Χρήσιμες διευθύνσεις:

• Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (Ε.Ε.Π.Α.Α.), www.autismgreece.gr , τηλ. 210 32 16 550 (Αθήνα) και 23 10 24 12 87 (Θεσσαλονίκη).
• Σύλλογος Γονέων & Φίλων Αυτιστικών Παιδιών «Αναγέννηση», τηλ. 210 83 22 477.
• Special Life Magazine, το πρώτο περιοδικό στην Ελλάδα για τον αυτισμό, www.speciallife.gr.

Βιβλία:

• «Αυτισμός. Αίνιγμα και πραγματικότητα» της Ελένης Γκονέλα, Εκδόσεις Οδυσσέας, 2006.
• «Τι σημαίνει για μένα;» της Catherine Faherty, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2003.
• «Εισαγωγή στον αυτισμό. Είκοσι ερωτήσεις και απαντήσεις», Autisme Society of North Carilina, έκδοση της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων», 1997.

Ταινίες:

• «Ο άνθρωπος της βροχής» του Barry Levinson (1988).
• «Η ζωή με τον Άλκη» του Δημήτρη Κολλάτου (1988).
• «Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ;» του Lasse Hallstrom (1993)

 

Πηγή: Περιοδικό «Εγώ weekly»