ΤΟ ΤΥΦΛΟ ΑΓΟΡΙ, ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΚ, ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΠΡΙΤΖ

Το «στίγμα» του ανθρώπου με αναπηρία και η ατρόμητη περιπέτειά του.

Παρακολουθώντας τον γιο τους Allan στην τελετή αποφοίτησης από το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, τον περασμένο μήνα, το μυαλό των Ali και Aphra ταξίδευε πίσω στη στιγμή της γέννησής του.

«Πόσο λυπάμαι που το μωρό σας είναι τυφλό» τους είχε πει ένας γείτονάς τους, στη Βαγδάτη. Ήταν το 1995, πρόεδρος της χώρας ήταν ο Σαντάμ Χουσείν, ο πόλεμος του Κόλπου είχε τελειώσει τρία χρόνια πριν και οι πολίτες υφίσταντο τις συνέπειες των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στη χώρα.
Οι προοπτικές του Allan Hennessy, ως τυφλού παιδιού, δεν ήταν και πολύ καλές. Πώς τα κατάφερε όμως να φοιτήσει και να αποφοιτήσει επιτυχώς από ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια στον κόσμο;

Στο Ιράκ, η οικογένεια του Allan ανήκε στη μεσαία τάξη. Ζούσαν μια άνετη ζωή. Αλλά τα νοσοκομεία δεν είχαν τα μέσα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση του Allan.

«Ο μπαμπάς μου προσπάθησε να μου βρει θεραπεία αλλά δεν υπήρχαν ειδικοί για το δικό μου πρόβλημα. Πίστευαν όλοι πως θα ήμουν πάντα τυφλός»  αφηγείται ο 22χρονος στο BBC.

Όταν όμως ήταν έξι μηνών εμφανίστηκε μια ευκαιρία και ο πατέρας του Allan δεν την άφησε να πάει χαμένη.

«Ο πατέρας μου ξεπουλήθηκε για να πληρώσει για τη θεραπεία μου. Το αυτοκίνητό του, την περιουσία του, μέρος της γης του. Φύγαμε από το Ιράκ με πολύ λίγα» συνεχίζει.

Η ευκαιρία ήταν μια χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, η οποία επέτρεψε στο αγόρι να έχει μερική όραση από το αριστερό του μάτι. «Η μαμά μου θυμάται την πρώτη φορά που την κοίταξα, την πρώτη φορά που  κοιταχτήκαμε. Έβαλε τα κλάματα. Από τότε τα καταφέρνω με αυτή τη λίγη όραση» εξηγεί.Η μητέρα και τα αδέλφια του Allan ζήτησαν πολιτικό άσυλο στο Λονδίνο.

«Όταν στο πανεπιστήμιο με ρωτούν για τη ζωή μου, πιστεύουν πως έχω μια πολύ δύσκολη ζωή. Αλλά ο λόφος που προχωρώ στη ζωή μου είναι ακριβώς επειδή κοιτώ την οικογένειά μου και νιώθω πως είμαι προνομιούχος!» απαντά ο ίδιος.

«Δεν ζω σαν ένας άνθρωπος που έχει πρόβλημα όρασης. Μου αρέσει να κάνω ποδήλατο και να κάνω αναρρίχηση. Στο λούνα παρκ πάντα ήθελα να μπαίνω στα συγκρουόμενα» αφηγείται.

Στην εφηβεία του ήταν πολύ ανήσυχος, έκανε κοπάνες από το σχολείο, πετούσε αυγά στα λεωφορεία. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως μπορούσε να τα καταφέρει και καλύτερα. «Μετά τις απολυτήριες εξετάσεις γέμισα ενέργεια και συνειδητοποίησα πως τα παιδιά που τα καταφέρνουν δεν ήταν πιο έξυπνα από εμένα».

Το 2012 έκανε αίτηση στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έγινε ένας από τους  επτά ανθρώπους με προβλήματα όρασης που έγινε δεκτοί εκείνη τη χρονιά και το πρώτο μέλος της οικογένειάς του που φοίτησε στο πανεπιστήμιο.

«Σε όλη τη ζωή μου μου έλεγαν πως δεν μπορώ, δεν πρέπει, δεν.. δεν… Το στερεότυπο του ανθρώπου με αναπηρία- αυτός είναι ο μεγαλύτερος αγώνας μου, να ξεπεράσω αυτό το στίμα. Όταν βγεις από την πεπατημένη σε αντιμετωπίζουν με αρνητική διάθεση. Γίνεσαι δέκτης μίσους για ό,τι κάνεις, ακόμα κι αν αυτά που κάνεις είναι αυτά που κάνουν οι ‘κανονικοί’ άνθρωποι» καταλήγει.

«Όταν έχεις πτυχίο νομικής από το Κέιμπριτζ, αυτό θα πρέπει να σου ανοίγει δρόμους. Όταν είσαι όμως ένας τυφλός μουσουλμάνος μετανάστης, πρέπει να κάνεις πολλά ακόμα. Το ταξίδι μόλις άρχισε» καταλήγει.

Πηγή: www.newsbeast.gr

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ...

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Στο "Ημερολόγιο ενός τρελού"  του σπουδαίου  Ρωσο- Ουκρανού συγγραφέα  Νικολάι Γκόγκολ που έλαμψε στα μέσα του 19^ου αιώνα και συνεχίζει να λάμπει, ο ήρωας, ένας κατώτερος υπάλληλος, βλέπει να διαψεύδονται οικτρά όλες του οι προσδοκίες και βυθίζεται σταδιακά σε ένα μεγαλομανιακό παραλήρημα, για να καταλήξει στο φρενοκομείο.

Στο "Παλτό", επίσης του Γκόγκολ, μια σπαρακτική τραγωδία ενός ασήμαντου ανθρωπάκου, ήρωας είναι ένας φτωχός γραφιάς που κατορθώνει, με αιματηρές οικονομίες, να αποκτήσει ένα καλό παλτό - το οποίο, όχι μόνο τον προστατεύει από το κρύο, αλλά του προσφέρει έξαφνα κύρος και αποδοχή. Όμως, ένα βράδυ πέφτει θύμα ληστείας και χάνει το πολύτιμο παλτό του. Στην προσπάθειά του να το ξαναβρεί, έρχεται αντιμέτωπος με το εφιαλτικό γραφειοκρατικό κατεστημένο και λίγο αργότερα πεθαίνει, στερημένος από την κοινωνική του οντότητα.

Εγώ από την πλευρά μου, είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος που ζω σε μιαν ευτυχισμένη χώρα, γεμάτη ευτυχισμένους ανθρώπους, κοντά 200 χρόνια μετά τον Γκόγκολ . Κανένας από εμάς τους ευτυχισμένους Έλληνες δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους ήρωες του συγγραφέα. Ούτε στο «Ημερολόγιο», ούτε στο «Παλτό». Μπορεί , κατά περιόδους να νοιώθουμε κάποια από τα συναισθήματα των ηρώων του  Γκόγκολ, κυρίως τον ήρωα του «Πορτραίτου» όπου ο συγγραφέας , πότε με σατιρική και πότε μ' εξομολογητική διάθεση, δίνει απάντηση σε καθημερινά  ερωτήματα πλέκοντας μια ιστορία μυστηρίου γύρω από ένα αινιγματικό πορτρέτο, που αλλάζει διαρκώς χέρια, ξυπνώντας στους κατόχους του αλλόκοτα συναισθήματα...

Αλλά φρενοκομείο; Μεγαλομανιακό παραλήρημα; Ληστεία μεσ’ τη μέση του δρόμου; Εφιαλτικό γραφειοκρατικό κατεστημένο; Αινιγματικά πορτραίτα προσωπικοτήτων που αλλάζουν όψη και μας οδηγούν στην παράνοια; Όχι δα. Εμείς, εδώ, το 2017, δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Δεν έχουμε τέτοιες καταστάσεις. Ούτε τέτοιους φόβους. Και διαβάζοντας τα αριστουργήματα του Γκόγκολ, οικτίρουμε τους Ρώσους του 19^ου αιώνα που ζούσαν μέσα σε τέτοια κοινωνική, εργασιακή και πολιτική καταπίεση, διαφθορά, εξαπάτηση, τρομοκρατία. Εμείς , όπως άλλωστε το είπε και ο πρωθυπουργός τις προάλλες, στους δρόμους που περπατάει, βλέπει χαμογελαστά πρόσωπα που απολαμβάνουν  το τοπίο, το περιβάλλον, την ατμόσφαιρα και δεν νοιώθουν καθόλου απειλούμενοι ή τρομοκρατημένοι.

Περιέγραφε τον φανταστικό κόσμο που περιέγραφαν Αμερικάνοι μυθιστοριογράφοι όταν μιλούσαν για κυριως για τον αμερικανικό Νότο  και τις μεσοδυτικές πολιτείες αλλά και τις μεγάλες πόλεις την ίδια εποχή που οι Ρώσοι υπέφεραν. Μόνο που περιέγραφαν τόπους, κοινότητες, πόλεις   σε στιγμές πολύ μετά την εποχή που οι Ινδιάνοι έκαιγαν φάρμες, που η Κου Κλουξ Κλαν έκανε επιδρομές, που η Μαφία οργάνωνε μαζικά ξεκαθαρίσματα, που το εμπόριο ναρκωτικών και παράνομου/νοθευμένου ουίσκι  ανθούσε, που το λυντσάρισμα μαύρων ήταν καθημερινή διασκέδαση.

Αλλά εμείς δεν έχουμε τέτοια πράγματα που μάστιζαν και κατέστρεφαν τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία ΠΡΙΝ γίνουν υπερδυνάμεις. Εμείς είμαστε ήσυχοι. Ήρεμοι. Σκληρά εργαζόμενοι. Εθνικά υπερήφανοι. Ελεύθεροι. Με καλές τράπεζες και καλές επιχειρήσεις και καλούς ανθρώπους στις κυβερνήσεις μας, ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη χώρα και το λαό. Γι αυτό και μας αξίζουν.

Και σαν περήφανος Έλλην του 2017, πετάω τα βιβλία του Γκόγκολ. Τα καίω. Τα καταστρέφω. Όπως τα περήφανα καθεστώτα της Ρωσίας πριν από 200 χρόνια.  Όπως άλλωστε και τα περήφανα  καθεστώτα της Αμερικής και της Γερμανίας αργότερα. Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί μια χώρα περήφανη, ελεύθερη, ανεξάρτητη και ευημερούσα και ένας λαός με κατοίκους τόσο χαρούμενους  και χαμογελαστούς όσοι αυτοί που βλέπει όταν περπατάει στους δρόμους ο δικός μας πρωθυπουργός.