ΟΙ ΧΙΜΠΑΤΖΗΔΕΣ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΓΙΑ ΜΕΛΗ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ

Η παρατήρηση αυτή δίνει στοιχεία για την εξέλιξη της κοινωνικής φροντίδας στους ανθρώπους.

Ένας θηλυκός χιμπατζής παρατηρήθηκε να φροντίζει βρέφος της με ειδικές ανάγκες στην άγρια φύση της Τανζανίας, σύμφωνα με μελέτη Ιαπώνων ερευνητών. Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της εξέλιξης της κοινωνικής φροντίδας στους ανθρώπους.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κιότο παρατήρησαν ότι ένα θηλυκό  βρέφος με «βαριά αναπηρία» γεννήθηκε σε μια ομάδα χιμπατζήδων στο Εθνικό Πάρκο των Όρων Μαχάλε της Τανζανίας το 2011, και κατέγραψαν τη συμπεριφορά της κοινωνικής του ομάδας για περίπου δύο χρόνια.  «Το βρέφος παρουσίασε συμπτώματα που μοιάζουν με το σύνδρομο Down, παρόμοια με εκείνα που έχουν προηγουμένως παρατηρηθεί σε χιμπατζήδες σε αιχμαλωσία», αναφέρει η μελέτη.

H φροντίδα της μητέρας και της αδερφής του βοήθησαν το νεαρό χιμπατζή να επιβιώσει για 23 μήνες στην άγρια φύση παρά τις αναπηρίες του. Μετά από αυτό το χρονικό διάστημα το βρέφος εξαφανίστηκε και πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή του, σύμφωνα με τους ερευνητές.  Η μητέρα και η αδελφή του χιμπατζή υποστηρίζαν το σώμα του με τα χέρια τους, όταν ερχόταν η ώρα του θηλασμού από τη μητέρα.

"Συνήθως, ένα μωρό μπορεί να κολλήσει πάνω στη μητέρα μόνο του, αλλά τα πόδια αυτού του βρέφους δεν ήταν αρκετά ισχυρά», δήλωσε ο Μίτσιο Νακαμούρα του Ερευνητικού Κέντρου Άγριας Ζωής του Πανεπιστημίου του Κιότο .  «Πρόκειται για την πρώτη φορά που ένας χιμπατζής με αναπηρία παρατηρείται να λαμβάνει κοινωνική φροντίδα στην άγρια φύση. Πιστεύουμε ότι η μελέτη προσφέρει μια νέα ιδέα για το πώς η ανθρώπινη κοινωνία, η οποία φροντίζει για τα μέλη της με ειδικές ανάγκες, έχει εξελιχθεί», πρόσθεσε.

Σημάδια κοινωνικής μέριμνας για άτομα με αναπηρία έχουν ανακαλυφθεί σε προγόνους των ανθρώπων, ενώ υφίσταται μία συζήτηση στην επιστημονική κοινότητα για το αν η ικανότητα αυτή αποκτήθηκε όταν οι πρόγονοι του είδους μας έγιναν άνθρωποι.  Η μητέρα του βρέφους δεν επέτρεπε σε μη συγγενείς να αναλάβουν τη φροντίδα του βρέφους, παρ’ όλο που προηγουμένως ήταν σχετικά ανεκτική για τα άλλα παιδιά της χωρίς ειδικές ανάγκες. Ωστόσο τα άλλα μέλη της ομάδας δεν εμφάνισαν καμία αντίδραση αντίθεσης ή φόβου για το βρέφος, αναφέρει η μελέτη.

Πηγή:  www.naftemporiki.gr

ΕΝΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Τα παιδιά με προηγούμενη καταγγελία κακοποίησης, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν μοιραία κακοποίηση, ενώ τα παιδιά με ειδικές ανάγκες διατρέχουν τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για κακομεταχείριση σε σχέση με το γενικό πληθυσμό.  Ένα στα πέντε παιδιά στην Ευρώπη βιώνουν τη σεξουαλική κακοποίηση

Ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως βιώνει τη σεξουαλική κακοποίηση, ποσοστό που σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυξάνεται στο 20%. Την ίδια ώρα η Ελλάδα, που σύμφωνα με την τελευταία διαβαλκανική έρευνα κρατάει τα πρωτεία στην ψυχολογική κακοποίηση, δεν έχει κεντρικό φορέα καταγραφής περιστατικών κακοποίησης παιδιών, ούτε εξειδικευμένες δομές αντιμετώπισης σχετικών περιπτώσεων.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στην Αθήνα, από την Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού  «ΕΛΙΖΑ», με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Κακοποίησης του Παιδιού. Όπως τόνισε η κλινική ψυχολόγος, Τίνια Απέργη, τα παραπάνω ποσοστά μπορούν να αυξηθούν δραματικά λόγω έλλειψης ενημέρωσης και σιωπηρής αποδοχής, ή μη καταγγελίας των περιστατικών αυτών.

Αυξημένου ρίσκου για κακοποίηση θεωρούνται τα παιδιά ηλικίας 0-3 ετών και 12-15 ετών, καθώς τα πρώτα δεν καταλαβαίνουν, ενώ τα δεύτερα έχουν μόλις μπει στη διαδικασία σχηματισμού της σεξουαλικής τους ταυτότητας και στην εφηβεία.

Σύμφωνα με στοιχεία της παιδιάτρου και επίκουρης καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αλεξάνδρας Σολδάτου, τα παιδιά κάτω των τριών ετών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρές κακώσεις, με το 70% των θανάτων λόγω κακοποίησης να αφορούν σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Επίσης, τα παιδιά με προηγούμενη καταγγελία κακοποίησης, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν μοιραία κακοποίηση, ενώ τα παιδιά με ειδικές ανάγκες διατρέχουν  τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για κακομεταχείριση σε σχέση με το γενικό πληθυσμό. Ωστόσο, όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, φυλής, εθνικής προέλευσης και οικογενειακής κατάστασης,  θεωρούνται εν δυνάμει θύματα σωματικής κακοποίησης.

Πηγή:  www.athina984.gr