ΙΤΑΛΙΑ-ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΥΓΟΥΛΑ!

Το διεθνούς κύρους, 33ο βραβείο του Ινστιτούτου του Σαν Μαρτίνο της Ιταλίας, απονεμήθηκε τη φετινή χρονιά στο νεαρό δικηγόρο και ενεργό πολίτη του κοινωνικού χώρου κ. Βαγγέλη Αυγουλά!

Σε μια σεμνή και πνευματικά λαμπρή τελετή στη Φλωρεντία της Ιταλίας, το πρωί του Σαββάτου 29 Οκτωβρίου 2016, ο Πρόεδρος του  Istituto Scudi di San Martino  κ. Roberto Lupi, μιλώντας με τιμητικά λόγια για τις δράσεις και το διεθνές παράδειγμα ζωής του κ. Αυγουλά, έγραψε το όνομα του 28χρονου στο διεθνές 33ο βραβείο «Saint Martin’s Shield»!

Όπως σημείωσε λίγες ημέρες πριν την τελετή σε γραπτή του επιστολή προς τον κ. Αυγουλά ο κ. Lupi, εξετάστηκαν πολλές προτάσεις – υποψηφιότητες από την Ιταλία και το εξωτερικό, καθώς και τα βιογραφικά, οι συστάσεις και η πορεία αυτών, και το Δ.Σ. του Ινστιτούτου αποφάσισε φέτος να βραβεύσει τον κ. Αυγουλά για το μήνυμα αγωνιστικότητας, ελπίδας και αλληλεγγύης που στέλνει η πολύπλευρη, καθημερινή του δραστηριότητα σε όλη την Ευρώπη!

Η επιλογή του τιμώμενου προσώπου, γίνεται κάθε χρόνο από διαφορετική Επιτροπή προσωπικοτήτων Διεθνούς Αναγνώρισης, την οποία συστήνει το Ινστιτούτο γι’ αυτό το σκοπό, στις αρχές κάθε έτους.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι το “diploma di benemerenza”  έχει απονεμηθεί τα προηγούμενα έτη σε διεθνούς κύρους προσωπικότητες, όπως η Μητέρα Τερέζα, η βασίλισσα της Ιορδανίας για το έργο της για την προστασία των παιδιών, σε κατόχους του Βραβείου Νόμπελ κ.α.!

Το Ινστιτούτο του Σαν Μαρτίνο ιδρύθηκε στη Φλωρεντία το 1983, με συγκεκριμένους κοινωνικούς σκοπούς: να αυξήσει τις πράξεις της ανθρώπινης αλληλεγγύης, με κάθε τρόπο, υπέρ των αδύναμων, των απόρων και των ατόμων σε σοβαρό κίνδυνο. Από το 1984, κάθε χρόνο, το Σάββατο που βρίσκεται πλησιέστερα στην ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο, λαμβάνει χώρα στην αριστοκρατική Salone dei Cinquecento στο Palazzo Vecchio στη Φλωρεντία, η επίσημη τελετή κατά την οποία, με την παρουσία πολλών πολιτικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών αρχών, απονέμεται το ετήσιο βραβείο τιμής σε όσους διακρίνονται για πράξεις γενναιοδωρίας και αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους τους.

Στο Ινστιτούτο έχει απονεμηθεί το Μετάλλιο του Αρχηγού του Κράτους, από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας κ.Giorgio Napolitano, προς αναγνώριση και τιμή των δράσεων του, ενώ Επίτιμο Μέλος του Ινστιτούτου έχει αναγορευτεί ο Πάπας Ιωάννης Παύλος β’.

Την υποψηφιότητα του κ. Αυγουλά για το βραβείο, κατέθεσε και υποστήριξε με θέρμη ως το τέλος, ο Αντιδήμαρχος Υγείας και Πρόνοιας Κεφαλονιάς κ. Ευάγγελος Κεκάτος και ο Δήμος Κεφαλονιάς!

Ο κ. Κεκάτος, μετά τη βράβευση του κ. Αυγουλά, δήλωσε:

«Η ομόφωνη επιλογή του κ. Ευάγγελου Αυγουλά,  μετά από πρόταση μας, για Διεθνή Βράβευση, από τον Πρόεδρο και τα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου San Martino, αποτελεί ξεχωριστή τιμή τόσο για τον ίδιο, όσο και για όλα όσα σημαντικά και μέσα από μία πορεία ζωής, με το προσωπικό του παράδειγμα με επιτυχία εκπροσωπεί.

Τα ολόθερμα Συγχαρητήρια του Δημάρχου Κεφαλονιάς κ. Αλέξανδρου Παρίση για την σημαντική αυτή διάκριση, εκφράζουν σύσσωμη την Δημοτική Αρχή και τους κατοίκους του Νησιού, που ο κ. Αυγουλάς τιμά επί σειρά ετών με την συνεργασία του, ενισχύοντας με τις γνώσεις και τις εμπειρίες του τις Δομές Φροντίδας, Προσβασιμότητας, Πρόνοιας και Υγείας για ποιοτικότερη αντιμετώπιση των Συνανθρώπων μας, που τις χρειάζονται.

Ευχή μας είναι η συγκεκριμένη Βράβευση, να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τις εμπνευσμένες και εύστοχες κοινωνικές παρεμβάσεις του κ. Αυγουλά, έτσι ώστε πολύ περισσότεροι Άνθρωποι, να επωφεληθούν από αυτές, διευκολύνοντας τις συνθήκες κυρίως της  προσβασιμότητας και καθημερινότητας τόσο στους μεγάλους Δήμους και Πόλεις, όσο και σε μικρότερους περιφερειακούς Δήμους, κωμοπόλεις και χωριά.

Όταν δε η Βράβευση γίνεται η συμβολική  αφορμή για την διεθνή αναγνώριση του σπουδαίου έργου του κ. Αυγουλά, έτσι ώστε να επωφεληθούν και άλλα κράτη,  τότε είναι λογικό να  αισθανόμαστε και Εθνικώς υπερήφανοι»!

Ο κ. Αυγουλάς, λόγω μιας σοβαρής ανειλημμένης οικογενειακής υποχρέωσης, δε μπόρεσε δυστυχώς να παρευρεθεί αυτοπροσώπως στην τιμητική τελετή – έκπληξη και το βραβείο του παρέλαβε η κα Άννα Κεκάτου, σύζυγος του Αντιδημάρχου Κεφαλονιάς.

Ο ίδιος, σε βιντεοσκοπημένο χαιρετισμό του ο οποίος προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής, μεταξύ άλλων σημείωσε:

«Ευχαριστώ ολόψυχα τον Πρόεδρο του Ινστιτούτου του Σαν Μαρτίνο, αξιότιμο κ. Roberto Lupi, καθώς και τα μέλη του Δ.Σ. του Ινστιτούτου, αλλά και την Επιτροπή, που με επέλεξαν για αυτή την υπέρτατη τιμή. Επίσης, ευχαριστώ από καρδιάς τον Δήμο Κεφαλονιάς και τον Αντιδήμαρχο και αγαπητό μου φίλο κ. Ευάγγελο Κεκάτο, όχι μόνο για την πρόταση της υποψηφιότητάς μου, αλλά κυρίως για την πολυετή, αθόρυβη μα καθημερινή και ουσιαστική, συμπόρευση μας σε μεγάλα  κοινωνικά ζητήματα.

Φυσικά και δε θα μπορούσα να το φανταστώ και ακόμη δε μπορώ να το πιστέψω, ότι μου απονέμεται ένα τόσο υψηλών συμβολισμών και διεθνούς κύρους, ιστορικό βραβείο.

Επιτρέψτε μου να το αφιερώσω στους φίλους και στους συνεργάτες μου, μα πάνω από όλα στην οικογένεια μου, αστείρευτη πηγή δύναμης, πείσματος  και θάρρους για μένα!

Κυρίες και Κύριοι, για ένα μόνο πράγμα μπορώ με βεβαιότητα να δεσμευτώ απέναντι σας, κρατώντας στα χέρια μου αυτό το βραβείο: να συνεχίσω αδιάκοπα τους αγώνες και την προσπάθεια, κόντρα στις δυσκολίες και στα εμπόδια που πολλαπλασιάζονται, ώστε να μη σας απογοητεύσω»!

ΚΩΣΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΕ, ΜΕ ΑΚΟΥΓΕ ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΠΕΡΡΙΠΤΕ

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Ο Κωνσταντίνος  Στεφανόπουλος, ο πολιτικός  των σημαντικών διακρίσεων και επιτευγμάτων  που ωστόσο ποτέ δεν πήρε τον  τίτλο του «μεγάλου» κατά την πολυετή σταδιοδρομία του από απλός βουλευτής Αχαίας ως και Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας , ένας καταπληκτικός κοινοβουλευτικός ρήτορας και συζητητής χαμηλών τόνων ευπρέπειας , ευγένειας και διορατικότητας ο οποίος αποχώρησε  προσφάτως , με τιμές, από τη ζωή σε ηλικία  90 ετών, μου είχε κάνει την τιμή, για ένα μεγάλο και κρίσιμο πολιτικά διάστημα ( 1981-1995) να με θεωρεί φίλο του και αξιόπιστο συνομιλητή.

Κοντά του έμαθα πολλά και κυρίως την τέχνη του ορθού, συνετού δημόσιου λόγου με καλά επιλεγμένες και στοχευμένες λέξεις και φράσεις, χωρίς περιττές εξάρσεις και «τεχνητές» εκρήξεις, μια εμπειρία που προσπάθησα να χρησιμοποιήσω με επιτυχία στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, να μεταφέρω διδάσκοντας σπουδαστές δημοσιογραφικών σχολών αλλά και να ακολουθήσω στη δημόσια ζωή μου, κυρίως στις προεκλογικές μου εκστρατείες του 2003 και του 2007 και βασικά, κατά τη σύντομη  θητεία μου  ως βουλευτού ( Μάρτιος 2004- Σεπτέμβριος 2007).

Τον θαύμαζα για το αξιοπρεπέστατο δημόσιο προφίλ του και για τον μελετημένο και συνετό τρόπο που έπαιρνε τις όποιες αποφάσεις του, ανεξάρτητα αν αποδεικνύονταν  ορθές ή λανθασμένες, ανεξάρτητα αν εγώ προσωπικά , που είχα πάντα εύκολη πρόσβαση στο γραφείο του,  συμφωνούσα ή διαφωνούσα.

Θυμάμαι δυο πολύ χαρακτηριστικές  , όσο και κρίσιμες, στιγμές  που ύστερα από μεγάλη και σημαντική συζήτηση παρουσία και άλλων συνεργατών και ανθρώπων της εμπιστοσύνης του, θέλησα να του πω τη γνώμη μου τόσο ως δημοσιογράφος όσο και ως  «τέκνο» αρκετά νεότερης γενιάς και –συνεπώς- διαφορετικής πολιτικο- κοινωνικής κουλτούρας. Την μέν πρώτη, για θέμα εσωκομματικών ισορροπιών, τη δε δεύτερη για θέμα δημιουργίας ανανεωμένης «δημόσιας εικόνας»

Η πρώτη ήταν  τον Αύγουστο του 1984 όταν μετά την παραίτηση Αβέρωφ, εξαγγέλθηκαν εσωκομματικές  εκλογές από την Κοινοβουλευτική Ομάδα για νέο αρχηγό και ανακοινώθηκε ότι οι υποψήφιοι θα ήταν δυο, ο Κωστής Στεφανόπουλος και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τότε, προσπάθησα να τον αποτρέψω με το επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης θεωρείτο από τους περισσότερους βουλευτές ως ο ισχυρότερος αντίπαλος του Ανδρέα Παπανδρέου,  συνεπώς, ο Στεφανόπουλος θα έχανε για δεύτερη φορά ( μετά την ήττα του από τον Αβέρωφ το 1981) και αυτό ήταν κάτι που δεν έπρεπε να γίνει. Απέρριψε χωρίς μεγάλη συζήτηση τη σκέψη μου θεωρώντας ότι ο Μητσοτάκης ήταν «ξένο σώμα» και ότι ο ίδιος θα κέρδιζε μάλλον άνετα. Μετά την ήττα του με μεγάλη διαφορά, με είχε πάρει στο τηλέφωνο και με είχε ρωτήσει: «Κι εσύ βρε πιτσιρικά  ( ήμουνα βέβαια 38 χρονών) που τάξερες;».

Η δεύτερη ήταν  νωρίς το πρωί , της 3ης ή 4ης Ιουνίου  1989 , λίγο μετά  την εξαγγελία των εκλογών  από τον Ανδρέα Παπανδρέου, εν τω μέσω των εξελίξεων και συνεπειών της «Υπόθεσης Κοσκωτά» , όταν με φώναξε σε μια «στενή» συνάντηση με 2-3 ακόμη άτομα , με θέμα την  προεκλογική επικοινωνιακή λειτουργία της ΔΗΑΝΑ, του δικού του κόμματος που είχε μπει στη Βουλή το 1985.  Ήμουν βεβαίως ενταγμένος πλέον στη Νέα Δημοκρατία και το ήξερε αλλά ήθελε γνώμες ανθρώπων που εμπιστευόταν και τιμούσε.

Υπήρξα πολύ  τολμηρός, έστω κι αν δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξος, όταν και του είχα πει με θέρμη ότι «τα νέα κόμματα, θέλουν και νέα χρώματα και νέα ονόματα», τα οποία ωστόσο  δεν έβλεπα να «αναπτύσσονται»  και ότι και ο ίδιος θα έπρεπε να αλλάξει, να εκσυγχρονίσει –κάπως ίσως- το ντύσιμο, την εμφάνισή του γενικά , τη συμπεριφορά του, να βγαίνει πιο συχνά στην  τηλεόραση, να κάνει περισσότερες δημόσιες εμφανίσεις, να εξελίξει  κάπως το στυλ της ομιλίας του, να γίνει αρκετά πιο επιθετικός δεδομένου ότι  η γενική κατάσταση το ευνοούσε.

Μου χαμογέλασε ευγενικά, με ευχαρίστησε και απέρριψε μετά… βδελυγμίας τις προτάσεις μου. Η ΔΗΑΝΑ απέτυχε, εκλέγοντας μόνον ένα βουλευτή ( τον ίδιον), κάτι που όλοι  περίμεναν  και «έβλεπαν»  - δεν ήμουνα μάγος βέβαια εγώ- αφού επί τέσσερα χρόνια, οι καλές προθέσεις του προέδρου και των βουλευτών του σχεδόν καμία εντύπωση δεν είχαν προκαλέσει στον κόσμο που «έβραζε». Ο κόσμος τον αγαπούσε και τον τιμούσε, οι βουλευτές και υπουργοί τον σέβονταν αφάνταστα και του ζητούσαν συχνά συμβουλές αλλά πέραν τούτου ουδέν.  Ο δικομματισμός θριάμβευσε παίρνοντας το … 84% αλλά κυβέρνηση δεν εξελέγη. Και ο Κωστής Στεφανόπουλος δεν θα μπορούσε μόνος του να επηρεάζει καθόλου τις εξελίξεις. Η πολιτική τελείωσε άδοξα γι αυτόν, μια πολιτική προσωπικότητα η οποία θα μπορούσε – και έπρεπε- να παίξει ρόλο στην πολιτική σκηνή του 1989-90.

Δεν ξανασυνεργαστήκαμε. Συνεχίσαμε να μιλάμε πού και πού και να ανταλλάσσουμε ευχές. Μα θα ήταν δυνατόν εγώ, το 1989, 42 ετών, Καραμανλικός από τα …γεννοφάσκια μου, φίλος του Μιλτιάδη Έβερτ και του Αντώνη Σαμαρά, να αλλάξω  τον Κωστή Στεφανόπουλο, έστω και για πράγματα που ΟΛΟΚΛΗΡΟ το επιτελείο του γνώριζε και αναγνώριζε αλλά δεν  τολμούσε να του πει γιατί όλοι ήξεραν πόσο αγύριστο κεφάλι ήταν;