ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΥΠΟΨ.ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΑΡΑΚΑ

Εκλογές 2012: Ο Θανάσης Μπαράκας στο Onsports

Ριζική αλλαγή χρειάζεται η Ελλάδα, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στο Onsports

ο Αθανάσιος Μπαράκας υποψήφιος βουλευτής με την «Κοινωνική Συμφωνία» στα

Δωδεκάνησα.

Ο χρυσός παραολυμπιονίκης του Σίδνεϊ και χάλκινος στο Πεκίνο το 2008

υποστήριξε πως η αποχή δεν δίνει λύσεις στα προβλήματα που διαιωνίζονται

στη χώρα, η οποία έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, κυρίως λόγω του

δικομματισμού.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Αθανάσιου Μπαράκα:

     

Για ποιους λόγους αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την πολιτική;

«Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με την πολιτική. Είμαι Δημοτικός

Σύμβουλος από το 2002 και ήμουν πρόεδρος στο Δημοτικό οργανισμό νεολαίας

και άθλησης. Σε μία δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα, θεωρώ ότι δεν πρέπει

να απέχουμε, γιατί η αποχή δεν δίνει λύσεις στα προβλήματα που

διαιωνίζονται στην χώρα. Ο δικομματισμός έφτασε την Ελλάδα σε αυτό το

σημείο».

Πιστεύετε ότι θα μπορέσει στο μέλλον η Ελλάδα να αποδεσμευτεί από το

μνημόνιο και πώς μπορεί να συμβεί αυτό;

«Καταρχήν, είναι δεδομένο πως υπάρχουν υπογραφές. Από τη μία έχουμε στα

πλαίσιο του μνημονίου να κόβονται 45 εκατομμύρια ευρώ από τις πολύτεκνες

οικογένειες και τα έξοδα του υπουργείου Εξωτερικού για μη κυβερνητικές

υπηρεσίες, ανέρχονται σε 60 εκατομμύρια ευρώ».

Ποιοι είναι οι λόγοι που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το σημείο;

«Η κακή διαχείριση του προϋπολογισμού από την αντιπολίτευση και μετά.

Κανένας Υπουργός και Πρωθυπουργός δεν έβλεπε μακριά και δεν σχεδίαζαν για

το μέλλον, παρά μόνο για το πώς θα εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους και

μετά από 35 χρόνια που κάποιοι μάς αποχαιρετούν θεωρούν ότι μάς κάνουν και

χάρη. Είναι τελείως λάθος πολιτικές, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τα

κόμματα για να δημιουργήσουν στρατούς και να έχουν τα δύο μεγάλα κόμματα

ποσοστά 80%. Τα ίδια βλέπουμε και στους Καποδιστριακούς Δήμους, οι οποίοι

μετατράπηκαν σε Καλλικρατικούς και να είναι υπερχρεωμένοι. Όταν τα δύο

μεγάλα κόμματα έχουν 150 εκατομμύρια ευρώ χρέη, έκαστο, δεν είναι ικανοί

να νοικοκυρέψουν την Ελλάδα».

Ποιο είναι το διαφορετικό που μπορείτε να προσφέρετε εσείς στην Ελλάδα που

περνάει τις πιο δύσκολες στιγμές της από τη μεταπολίτευση και μετά;

«Η Κοινωνική Συμφωνία έχει μιλήσει εδώ και περίπου 20 μέρες για τα εθνικά

ισοδύναμα και πολλοί γελούσαν. Όμως, όταν πριν από 4 με 5 μέρες είχαμε την

Τρόικα και το ΔΝΤ να μιλάει για τα εθνικά ισοδύναμα, αρκεί να μην

ξεπερνούν τους εθνικούς στόχους, βλέπουμε πως υιοθετούνται οι προτάσεις

της Κοινωνικής Συμφωνίας. Εγώ από την πλευρά μου έχω μακρά εμπειρία στα

άτομα με αναπηρία. Και θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα. Εδώ στα Δωδεκάνησα

που βρισκόμαστε, η ανεργία είναι μεγαλύτερη στα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Μία πρόσφατη έρευνα στο Νότιο Αιγαίο έδειξε πως το 81% των ΑΜΕΑ είναι

αναλφάβητοι. Αν πάρουμε ως βάση πως κάθε κράτος έχει 10% ΑΜΕΑ φτάνουμε

άμεσα στο 8% στην Ελλάδα με ΑΜΕΑ που είναι αναλφάβητα. Στην Ελλάδα

σχεδιάζουμε μόνο για αυτούς που πηγαίνουν σχολεία και πανεπιστήμια. Δεν

δίνουμε τη γνώση και σε άλλους να μάθουν. Στα παιδαγωγικά τμήματα υπάρχουν

μαθήματα υποχρεωτικά και επιλογής. Μπορούμε να αφαιρέσουμε πολλά από τα

επιλογής που δεν προσφέρουν στην παιδεία και να προσθέσουμε μαθήματα για

τη νοηματική γλώσσα και τη γραφή Μπράιγ, ώστε να μην αναγκαστεί ένα παιδί,

αν το αποφασίσει η οικογένειά του, να μετακομίσει στην Σχολή Τυφλών στην

Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη».

Θεωρείτε δικαιολογημένες τις αντιδράσεις του κόσμου κατά των πολιτικών;

«Βεβαίως και τις δικαιολογώ και είναι κάτι που το συναντούμε στον δρόμο

που περπατάμε στα Δωδεκάνησα. Πολλοί έχουν απογοητευτεί, και οι πιο πολλοί

ήταν πολιτικοποιημένοι και πίστεψαν στον δικομματισμό, αλλά αποδείχθηκε

πως η «φούσκα του χρηματιστηρίου» ήταν φούσκα και της οικονομίας και

κάποιοι πολύ υψηλόμισθοι υπάλληλοι είδαν τους τραπεζικούς τους

λογαριασμούς να μεγαλώνουν. Θέλουν να μας κάνουν Βαλκάνια, με το κόστος

ζωής υψηλό και αυτό θα φέρει πολύ χειρότερα πράγματα. Για τον λόγο αυτό,

στις 6 Μαΐου οι συμπολίτες μας πρέπει να τολμήσουν να κάνουν την αλλαγή

και να διαβάσουν τις προτάσεις των μικρών κομμάτων. Να δουν τι λέει το

κάθε κόμμα να δουν τις προτάσεις που έχουν τα κόμματα και να ψηφίσουν

αυτούς που μπορούν».

Οι πολίτες αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την απόφαση των αθλητών να κατέβουν

στη πολιτική σκηνή. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

«Τους δικαιολογώ απολύτως. Δεν μπορεί να διαχειριστεί ένας άνθρωπος που

έχει ένα μετάλλιο τις δυσκολίες στην τοπική κοινωνία ή στο Κοινοβούλιο.

Θεωρώ πως η υποψηφιότητα έχει στόχο από τα κόμματα να μαζέψουν ψήφους.

Πρέπει να δουν αν ο Μπαράκας δούλεψε και έχει τις γνώσεις και την

ικανότητα να προσφέρει στην πολιτική. Τι διαφορετικό μπορεί να κάνει. Δεν

κάνουμε όλοι για την πολιτική. Όπως όλοι δεν κάνουν για γιατροί και

δικηγόροι».

Ποια είναι η αιτία που τα κόμματα τα τελευταία χρόνια στρέφονται όλο και

περισσότερο σε ανθρώπους του αθλητισμού;

«Πιστεύω ότι προσπαθούν να πάρουν ανθρώπους τον καλλιτεχνικό χώρο και τον

αθλητισμό που έχουν επιρροή. Για μένα πρέπει να έχουν αξία οι επιλογές από

τα κόμματα και να τούς δίνουν τη δυνατότητα να έχουν γνώμη και άποψη για

να πάνε μπροστά. Είχα πρόταση να μπω επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο

επικρατείας, αλλά ως μάχιμος θέλω να είμαι στη «μάχη» και να βγω στο

Κοινοβούλιο με το «σταυρό» και όχι από μία βολεμένη θέση του ψηφοδελτίου

επικρατείας».

Πιο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος καριέρα στην πολιτική ή να κάνει

πρωταθλητισμό;

«Θεωρώ πως για να κάνει καριέρα κάποιος στον αθλητισμό θέλει θυσίες. Στην

πολιτική μπορεί κάποιος να βγει με συγκυρίες. Για παράδειγμα το 1998 στις

Δημοτικές είχα εκφράσει τις θέσεις μου και πήρα 214 ψήφους. Το 2002

λέγοντας τα ίδια πράγματα προσαρμοσμένα στις ανάγκες τις εποχής είχα

περισσότερους από 700 ψήφους. Στις ανάγκες που υπάρχουν χρειάζονται άξιοι

άνθρωποι να προσφέρουν και να μην έχουν αναγνωρισιμότητα. Αυτός ίσως είναι

και ένας λόγος που φτάσαμε μέχρι εδώ».

Αν για μια μέρα παίρνατε το Πρωθυπουργικό αξίωμα, ποιο θα ήταν το πρώτο

πράγμα που θα κάνατε;

«Θα ζητούσα από τους συνεργάτες μου μέσα σε 10 μέρες να τα αλλάξουμε όλα.

Δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα. Τους βολεύει να υπολειτουργεί το

σύστημα για να μπορούν να κάνουν τα ρουσφέτια τους».

     

Πηγή Πληροφοριών: www.onsports.gr

[αναδημοσίευση από το www.blind.gr]

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ-ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

Του Παναγιώτη Κουρουμπλή*

Τα τελευταία δύο χρόνια ο βραχνάς του δημόσιου χρέους αποτελεί πρώτο θέμα, ωστόσο δεν είναι νέα υπόθεση. Πρόκειται για μια πολύ παλιά ιστορία που συνοδεύει το ελληνικό κράτος από την εποχή της σύστασής του. Το 1821 αναγεννηθήκαμε ως έθνος αλλά με χρέη, τα οποία ξεπληρώνουμε έως και σήμερα.

Το πρώτο ελληνικό δάνειο χορηγήθηκε στη χώρα πριν την απελευθέρωση της. Η συμ­φωνία υπεγράφη σε επίσημη τελετή στο Λονδίνο το 1824. Το δάνειο ήταν ονομαστικής αξίας 800.000 λιρών και εκ­δότης του, ο τραπεζικός αγγλικός οίκος, Λόφναν & Μπράιεν. Η χώρα θα έπαιρνε 472.000 λί­ρες ήτοι το 59% από το συνολικό ποσό του χορη­γηθέντος δανείου. Από αυτό το ποσό κρατήθηκαν επιπ­λέον προκαταβο­λικά τόκοι δύο ετών, δηλαδή 80.000 λίρες, χρεολύσια δύο ετών 16.000 λίρες, προ­μήθεια 11.000 λίρες, έξοδα 5.300 και ακόμα εγγύηση 27.500 λίρες για το δεύ­τερο δάνειο που θα λάμβανε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Αν αφαιρεθούν και τα ποσά που δόθηκαν σε διάφορους «φιλέλληνες» διαμεσολαβητές, η χώρα τελικά εκταμίευσε 305.000 λίρες και χρεώθηκε 800.000 με διάστημα αποπληρωμής 30 ετών.

Οι ξένοι δανειστές μας ποτέ δεν μάς στέρησαν τη βοήθεια. Πάντοτε μας δάνειζαν, με το αζημίωτο φυσικά.

 

Παρακρατούσαν κάθε φορά πολύ υψηλά τοκοχρεολύσια, οδηγώντας τη χώρα σε όλο και μεγαλύτερο δανεισμό. Ο δανεισμός δεν εξυπηρετούσε μόνο το κέρδος, αλλά κυρίως την πολιτική εξάρτηση και την οικονομική - παραγωγική κηδεμονία της χώρας.

Μόνο για το διάστημα 1879-1890 η Ελλάδα προσέφυγε σε δανεισμό συνολικού ύψους 630 δις δραχμών. Ποσό υπέρογκο για εκείνη την εποχή. Η ίδια πρακτική συνεχίστηκε και στο επόμενο διάστημα παρά το γεγονός ότι οι οικονομικές συνθήκες είχαν μεταβληθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 1917 χορηγήθηκε υπό όρους δυσμενέστατους στην Ελλάδα δάνειο από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Βρετανία, συνολικού ύψους 100.000.000 φράγκων με σκοπό την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, ενώ στη συνέχεια σε αυτό προστέθηκαν και επιπλέον δάνεια ύψους 50.000.000 φράγκων.

Θα περίμενε κανείς ότι η κατάσταση θα ήταν καλύτερη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου η Ελλάδα πολέμησε με το μέρος των νικητών. Ωστόσο, ο μεταπολεμικός εξωτερικός δανεισμός ήταν αποτέλεσμα των οργανικών αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας. Η Διεθνής Τράπεζα αρνήθηκε να χορηγήσει δάνεια στην Ελλάδα, υπό την πίεση των ξένων ομολογιούχων που έθεταν ως προϋπόθεση τη ρύθμιση του προπολεμικού χρέους. Κάτι που τελικά έγινε στις αρχές του 1960. Η κατάσταση για την ελληνική οικονομία χειροτέρεψε με την έναρξη της διεθνούς οικονομικής κρίσης του 1974.Ο υπέρογκος δανεισμός συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Άρχισε να διογκώνεται από το 1982 και συνεχίστηκε στα επόμενα χρόνια ξεπερνώντας τα 31.000 δις δρχ. με τα τοκοχρεολύσια να ανέρχονται στα 7.100 δις δρχ. Αντίθετα τα έσοδα του προϋπολογισμού ήταν μόλις 8.200 δις. δρχ. 

 Όπως αναφέρει ο Ξ. Ζολώτας, τα τοκοχρεολύσια αντιστοιχούσαν στο 92% των εσόδων του προϋπολογισμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο για το 2009 οι εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έφτασαν κοντά στα 36 δις ευρώ. Οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους μόνο για το έτος 2009 ξεπέρασαν τα 77 δις ευρώ, που υπερβαίνουν το σύνολο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού. Οι δόσεις αντιστοιχούν σχεδόν στο 90% των συνολικών δημοσίων δαπανών και στο 32% του ΑΕΠ της χώρας. Εάν υπολογιστούν τα χρήματα που έχει δώσει το ελληνικό κράτος από την ίδρυση του, για να πληρώνει κεφάλαιο και τόκους, προκύπτει ότι έχει πληρώσει το ιστορικό του χρέος πάνω από 10 φορές.

Στην ελληνική οικονομική-πολιτική ιστορία πάντα ακουγόταν το ίδιο παραμύθι. Η πολυπόθητη δημοσιονομική προσαρμογή θα έλθει με ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων, εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, δραστικές περικοπές κοινωνικών παροχών, φορολεηλασίες και άγρια λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις. Όλα αυτά θα «εκσυγχρονίσουν» τη χώρα. Αν και πουλήθηκαν κρατικές επιχειρήσεις σε ξένους και έλληνες μάνατζερ, παρόλα αυτά ο ελληνικός λαός δεν είδε καμία μείωση στα τιμολόγια παροχής υπηρεσιών. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: Περισσότερα ελλείμματα και μεγαλύτερα χρέη. Ακριβές υπηρεσίες και μεγαλύτερη κερδοσκοπία των ολιγοπωλίων και μονοπωλίων που παράγουν δημόσια αγαθά.

 

Κλείνοντας παρατίθενται οι παρακάτω σκέψεις προς δημόσια διαβούλευση σχετικά με το «ατράνταχτο» επιχείρημα των υπερασπιστών του μνημονίου περί μη δυνατότητας της χώρας για διαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους της

1^η: Ο δανειστής, όσο και αν αυτό φαίνεται παράδοξο, έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δανείζει από την ανάγκη του δανειολήπτη να λαμβάνει δάνεια. Ο δανειστής δεν έχει καμία άλλη επιλογή. Αυτή είναι η δουλειά του.

2^ον: Ο δανειστής έχει να χάσει πολλά περισσότερα σε περίπτωση που δεν αποδεχθεί μια δανειακή ρύθμιση κατά τον τρόπο και κατά το ποσό που επιθυμεί ο οφειλέτης. Χάνει τα λεφτά του, χάνει τον «πελάτη» και ειδικότερα για την περίπτωση όπου ο οφειλέτης είναι ένα κράτος χάνει τη δυνατότητα πολιτικής επιρροής. Συνεπώς πάνε περίπατο τα επικείμενα σχέδια του για εκμετάλλευση με προνομιακούς όρους της δημόσιας περιουσίας.

3^ον: Η άρνηση του δανειστή να αποδεχθεί τους όρους που του θέτει ο οφειλέτης, οδηγεί αναπόφευκτα τη δανειακή ρύθμιση σε αδιέξοδο. Ο οφειλέτης σταματά να πληρώνει και ο δανειστής να δανείζει. Δημιουργείται λοιπόν ένα πολύ κακό παράδειγμα με πολλούς αποδέκτες. Στην υποθετική περίπτωση που τα κράτη σταματούσαν να επιστρέφουν τα οφειλόμενα και το κυριότερο έπαυαν να μπαίνουν σε διαδικασία δανειακής λειτουργίας, οι δανειστές όχι μόνο θα έχαναν τα λεφτά τους, αλλά κυρίως θα είχαν απολέσει για πάντα το προνόμιο της εκμετάλλευσης. Σκέτη καταστροφή…

 

Πηγή : http://pinakio.blogspot.com/2012/05/blog-post.html