Η ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ ΜΕ ΤΑ 4 ΔΑΧΤΥΛΑ

Η πιανίστρια με τα τέσσερα δάχτυλα

Γεννήθηκε με μια σπάνια ασθένεια, αυτή της φωκομέλειας (τα χέρια και τα

πόδια της φαίνονται σαν πτερύγια φώκιας), όμως αυτό δεν την εμπόδισε στο

να εξελιχθεί σαν μουσικός και να κάνει αυτό που αγαπά.

Η Hee Lee Ah είναι από Νότια Κορέα και όταν γεννήθηκε είχε δύο δάχτυλα σε

κάθε χέρι της. Αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για τους ανθρώπους, αφού

είχε τόση δύναμη ψυχής που κατάφερε να γίνει μια κορυφαία πιανίστρια, παρά

την σπάνια αυτή αναπηρία της.

Ξεκίνησε το πιάνο σε ηλικία 26 ετών για θεραπευτικούς σκοπούς, όμως το

πάθος της για αυτό την εξέλιξε σε μια προικισμένη πιανίστρια. Έχει δηλώσει

πως «μουσική παίζεις με την καρδιά και το μυαλό και όχι απαραίτητα μόνο με

τα χέρια», ενώ στο πιάνο της έχει ειδικά προσαρμοσμένα πεντάλ, αφού από το

γόνατο και κάτω της λείπουν τα πόδια.

Είναι γνωστή παγκοσμίως ως η πιανίστρια με τα τέσσερα δάχτυλα.

Πηγή: www.newsbomb.gr

ΨΑΧΝΕΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΙΔΗΣΗ;

Ψάχνετε μια καλή είδηση; Είναι μπρος στα μάτια μας.

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

(δημοσιογράφου, συγγραφέα και Υποψ. Βουλευτή Α’. Αθηνών- ΛΑΟΣ)

Μια πραγματικά σημαντική – για μένα προσωπικά είναι συγκλονιστική- αλλαγή έχει συντελεστεί τα τελευταία 2-3 χρόνια στους νέους και τις νέες μας. Και όσοι , με την αδιαφορία τους είχαν ονομαστεί ( με περισσή επιπολαιότητα) «η γενιά της …φραπεδιάς» και η «Χαμένη γενιά» και η «γενιά του κινητού» και η «γενιά του Love radio και του «Ρυθμού» ” και της εύκολης μουσικής, που δεν ακουμπούσε βιβλίο, που διάβαζε χαζοπεριοδικά, που απαξιούσε να προβληματιστεί σνομπάροντας τους διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης, μιλούσε μιαν ιδιότυπη «αργκό» και έγραφε σε greeklish, άλλαξαν «φάση».

Δεν έχω τίποτα εναντίον των συγκεκριμένων ραδιοφωνικών σταθμών – και στους δυο μάλιστα δούλευε χρόνια και η κόρη μου- ούτε των όποιων περιοδικών αλλά η ύπαρξή τους στηριζόταν αποκλειστικά σ΄ αυτή τη γενιά των αργόσχολων, αδιάβαστων, αδιάφορων απολιτίκ παιδιών που κι αυτά στην ουσία δεν έφταιγαν αφού ηγήτορες δεν είχαν, δασκάλους εμπνευσμένους δεν είχαν, εκπαίδευση δεν έπαιρναν ενώ τα πρότυπα που τους παραδίδαμε ΕΜΕΙΣ, τέτοια ήταν.

Ε λοιπόν και η κατάσταση αυτή έχει αλλάξει και τα ίδια τα παιδιά που σήμερα είναι πάνω από 20 και κάτω από 30 χρονών. Δεν κάνω κοινωνιολογική έρευνα, δεν ξέρω που οφείλεται αυτό, δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς συνέβη αλλά αυτά τα ίδια τα «παιδιά της φραπεδιάς» και των «greeklish» άλλαξαν. Προχώρησαν. Εξελίχτηκαν. Άφησαν πίσω τους την επιπολαιότητα της επίπλαστης ανεμελιάς. Μπράβο τους. Μας άνοιξαν ένα παράθυρο στο μέλλον ,μας διευκόλυναν να αναπνεύσουμε και τους ευχαριστώ.

Τα νέα παιδιά ασχολούνται πλέον με τα Κοινά. Μπορεί να μην ψηφίζουν εμένα και να με κριτικάρουν αλλά δεν σνομπάρουν την πολιτική, ούτε τις προηγούμενες γενιές. Κατάλαβαν ότι η μη συμμετοχή έχει κι αυτή τις ευθύνες της για την κατάσταση. Ότι η αδιαφορία της νέας γενιάς, ενισχύει την αδιαλλαξία των απατεώνων. Ότι το «δε βαρυέσαι» των μελλοντικών ρυθμιστών, θεριεύει την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των «νταβατζήδων» και βουλιάζει ιδέες, σκέψεις και ιδανικά στην ανυπαρξία.

Τα παιδιά που δεν διάβαζαν, διαβάζουν. Οι νέοι και οι νέες που δεν μάθαιναν, μαθαίνουν. Οι αδιάφοροι που δεν παρακολουθούσαν, ενδιαφέρονται και κάνουν κριτική ζητώντας ευθύνες. Οι «ωχαδερφιστές» νοιάζονται. Η «γενιά της φραπεδιάς» τελείωσε, απαιτεί, διεκδικεί και προετοιμάζεται να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα. Κάποτε το φοβόμουνα. Τώρα, όχι πια. Εμένα μπορεί να με αμφισβητούν για πράξεις ή παραλείψεις αλλά εγώ τους εμπιστεύομαι. Και έχω την υποχρέωση να τους παραδώσω λίγο καλύτερο τον κόσμο. Το χρωστάω πρώτα απ΄ όλα στα δικά μου παιδιά απ΄ τα οποία συνέχεια μαθαίνω. Στους φίλους τους που μ αρέσει να τους κάνω παρέα. Και παίρνω από την επερχόμενη γενιά έμπνευση, παραδείγματα κι ελπίδα.