meallamatia.blogspot.gr

meallamatia.blogspot.gr

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ ΕΖΗΣΕ ΤΟ 10ο ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς συνοδεύει τον Κωνσταντίνο Αργυρό στην αίθουσα του Δείπνου

Αργυρός: Δείτε που δείπνησε για καλό σκοπό 

Στο δέκατο “Δείπνο στο σκοτάδι – Dinner in the Dark” που διοργάνωσε η επιτροπή Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών στο χώρο εστίασης “Έπαυλη” στο Χαϊδάρι παραβρέθηκε το περασμένο Σάββατο ο Κωνσταντίνος Αργυρός.

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης, πάντα δίπλα σε τέτοιες αξιόλογες πρωτοβουλίες , καλεσμένος του επικεφαλής της Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών κου Βαγγέλη Αυγουλά , συμμετείχε στην πρωτότυπη αυτή εμπειρία!

Το “Δείπνο στο σκοτάδι – Dinner in the Dark” είναι μια πρωτότυπη εκδήλωση κοινωνικής ευαισθητοποίησης που αποτελεί ένα διαδραστικό ταξίδι στον κόσμο των αισθήσεων και μία μοναδική βιωματική εμπειρία.

Ξυπνά κι οξύνει τις υπόλοιπες αισθήσεις, πλην της οράσεως, ενώ βοηθά επίσης τον κόσμο να ευαισθητοποιηθεί και να κατανοήσει καλύτερα την κατάσταση και την καθημερινότητα μιας μεγάλης ομάδας συνανθρώπων μας.

Σημειώνεται ότι, οι σερβιτόροι που θα καθοδηγούσαν και σέρβιραν τους καλεσμένους είναι ειδικά εκπαιδευμένοι τυφλοί και βλέποντες εθελοντές, στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών «Dinner in The Dark».

Οι παρευρισκόμενοι δείπνησαν στο απόλυτο σκοτάδι, λαμβανομένων εκ των προτέρων όλων των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας αφήνοντας για λίγο στην άκρη την όραση τους! Μέχρι σήμερα, τη διοργάνωση έχουν απολαύσει πάνω από 1.800 άτομα ανά την Ελλάδα!


Η εκδήλωση έχει πάντα μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα, γι’ αυτό και τα όποια έσοδα προκύπτουν , διατίθενται πάντα υπέρ ενός κοινωνικού φορέα. Αυτή τη φορά, διατέθηκαν στο Σωματείο Ναυτικών Γονέων Παιδιών με Αναπηρίες «Η ΑΡΓΩ».

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Κωνσταντίνος Αργυρός

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς συνοδεύει τον Κωνσταντίνο Αργυρό στην αίθουσα του Δείπνου



ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΙΛΙΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΣΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΦΕΤΙΝΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!



Μαθητές με σηκωμένα χέρια περιμένουν να κάνουν ερωτήσεις στο Βαγγέλη
32ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών
Ο Βαγγέλης δείχνει στους μαθητές πως χρησιμοποιεί το λευκό μπαστούνι
Δημοτικό Σχολείο «Άγιος Ιωσήφ»

-«Κ. Βαγγέλη, δε στενοχωριέστε που δε βλέπετε τη μητέρα σας»;
-«Μπορεί να μην τη βλέπω αλλά τη νιώθω συνεχώς κοντά μου. Θα στενοχωριόμουν σίγουρα αν δε με αγκάλιαζε και δεν την αγκάλιαζα».

-«Αν θέλετε μπορείτε να γίνετε καλός δικαστής, γιατί δε θα επηρεάζεστε από το αν κάποιος είναι άσχημος ή όμορφος για να βγάλετε απόφαση».

-«Οπότε πώς γίνεται να μη μπερδεύεστε αν ακουμπήσετε έναν άντρα που δεν έχει γένια αλλά έχει μακριά μαλλιά»;
-«Θα τον αναγνωρίσω από τη φωνή»!

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα δεκάδες όμορφα στιγμιότυπα συναισθηματικής αλληλεπίδρασης και διαλόγου, που έχει ζήσει ο νεαρός δικηγόρος και Επικεφαλής της Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών Βαγγέλης Αυγουλάς, στις επισκέψεις του σε σχολεία με στόχο την εξοικείωση των παιδιών με την αναπηρία.

Μόνο τον πρώτο πλήρη σχολικό μήνα, δηλαδή τον Οκτώβρη του 2017, ο κ. Αυγουλάς έχει συναναστραφεί με περίπου χίλιους μαθητές και μαθήτριες όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος του ΣΚΕΠ «Μαθαίνω να βλέπω τον άνθρωπο».

Ο Βαγγέλης δείχνει τεχνικές συνοδείας
3ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω

Οι μαθητές κάνουν βιωματικό με μάσκα
3ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω

Από φέτος ο Σ.Κ.Ε.Π. και ο Βαγγέλης Αυγουλάς έχουν εντατικοποιήσει την ήδη γόνιμη συνεργασία τους τα τελευταία 10 χρόνια, με στόχο την πανελλαδική υλοποίηση του Εκπαιδευτικού Προγράμματος Ενημέρωσης & Εξοικείωσης με την Αναπηρία "Μαθαίνω να βλέπω τον άνθρωπο" του Σ.Κ.Ε.Π.  Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στο σχολικό πλαίσιο και σε διδακτική ώρα.

Μέσω ενός ανοιχτού διαλόγου ενημέρωσης & αφύπνισης, από εμψυχωτές/ομιλητές με αναπηρία, το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα επιδιώκει να αλλάξει το βλέμμα των μαθητών ως προς την διαφορετικότητα και να τους εισαγάγει στην έννοια της κοινωνικής αποδοχής και ισότητας. 

Πέρα από την εξοικείωση με την αναπηρία, είναι ένα μάθημα ζωής που διαμορφώνει ένα καινούργιο κώδικα επικοινωνίας, χτίζοντας μέσα από την βιωματική διαδικασία, σχέσεις κατανόησης, σεβασμού και αποδοχής, ενώ ταυτόχρονα ενδυναμώνει την έννοια του κοινωνικού συνόλου, της συντροφικότητας και της συνείδησης. 

Ο κ. Αυγουλάς τη φετινή σχολική χρονιά, έχει ήδη επισκεφθεί μεταξύ άλλων το 1ο Γυμνάσιο Βριλησσίων, το Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά, το 32ο και 51ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, το 15ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών, το 2ο Γυμνάσιο Αλίμου, το 3ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω  και το Δημοτικό Σχολείο «Άγιος Ιωσήφ», ενώ επόμενοι σταθμοί του μεταξύ άλλων είναι και σχολεία σε Αγρίνιο, Χανιά και Καρδίτσα!

Ο Βαγγέλης μιλάει στους μαθητές
Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά

Ο Βαγγέλης δείχνει ανάγλυφη απεικόνιση του Παρθενώνα
Ράλλειο Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά

Στόχοι του Εκπαιδευτικού Προγράμματος:
  1. Η άρση των προκαταλήψεων & του αποκλεισμού των νέων με αναπηρία μέσω της αφύπνισης και αλλαγής στάσης του γενικού πληθυσμού.
  2. Η ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία στην καθημερινότητα, με σκοπό την κοινωνική τους ένταξη.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ετήσια αποτελέσματα του Σ.Κ.Ε.Π.:
  • Υλοποίηση 5 Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων κάθε σχολική εβδομάδα
  • Αφύπνιση & εκπαίδευση 16.000 νέων με και χωρίς αναπηρία 
  • Συνεργασία με 170 θεσμικούς, δημόσιους & ιδιωτικούς φορείς, σχολεία γενικής & ειδικής αγωγής, πανελλαδικά

"Πιστεύω ότι τα παιδιά, οι ενεργοί πολίτες του αύριο, είναι η τελευταία μας ελπίδα σαν κοινωνία, για κάτι καλύτερο, για κάτι πιο ουσιαστικό. Και η αληθινή, ανιδιοτελής αλληλεπίδραση με τα παιδιά, είναι πραγματική επένδυση! Επέλεξα λοιπόν και φέτος, πιο εντατικά, να δώσω μαζί με τον Σ.Κ.Ε.Π. τη μάχη για το καλύτερο Αύριο της αλληλοαποδοχής και του σεβασμού της διαφορετικότητας", δήλωσε σχετικά ο κ. Αυγουλάς.

Ο Βαγγέλης διαβάζει σελίδα braille στα παιδιά
15ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών
Ο Βαγγέλης μιλάει στα παιδιά
2ο Γυμνάσιο Αλίμου


Ο Βαγγέλης διαβάζει σελίδα braille στα παιδιά
51ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Μαθήτριες αγγίζουν σελίδα braille
3ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω

Ο Βαγγέλης μιλάει στα παιδιά
1ο Γυμνάσιο Βριλησσίων



Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ: ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ

ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος

Από το 2006, οπότε ιδρύθηκε και άρχισε την επίσημη λειτουργία της ως Υπηρεσία του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Μονάδα Προσβασιμότητας για Φοιτητές με Αναπηρία (ΜοΠροΦμεΑ), έχει ως αποστολή «τη διασφάλιση στην πράξη της ισότιμης πρόσβασης στις ακαδημαϊκές σπουδές των φοιτητών με διαφορετικές ικανότητες, και απαιτήσεις, και ιδιαίτερα των Φοιτητών με Αναπηρία (ΦμεΑ)».

Οι ανάγκες των φοιτητών με αναπηρία συνοψίζονται σε μια λέξη: «Πρόσβαση». Πρόσβαση στη διαπροσωπική τους επικοινωνία με μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, δηλαδή συμφοιτητές, καθηγητές, υπαλλήλους. Πρόσβαση στον δομημένο χώρο του Πανεπιστημίου, στο έντυπο ή ηλεκτρονικό εκπαιδευτικό υλικό, στον πίνακα και τις ανακοινώσεις στις αίθουσες διδασκαλίας, στις εξετάσεις των μαθημάτων, στις πληροφορίες και το περιεχόμενο του Ιστού.

Ο καθηγητής κος Κουρουπέτρογλου κατά την παρουσίαση τουΟι κύριοι Κουρουπέτρογλου, Πολυμενέας, Παπαγεωργίου


Συγκινητική ήταν η ατμόσφαιρα στην επετειακή εκδήλωση για τα 10 χρόνια της Μονάδας Προσβασιμότητας, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Κεντρικό Κτίριο του ΕΚΠΑ, το απόγευμα της Τρίτης 17 Οκτωβρίου 2017.

Στην Μονάδα Προσβασιμότητας για Φοιτητές με Αναπηρία υλοποιείται ένα σύστημα υπηρεσιών που εξυπηρετεί τις ανάγκες πρόσβασης σε τρία επίπεδα:

α) Υπηρεσίες πρόσβασης που απευθύνονται άμεσα στο φοιτητή με αναπηρία (ΦμεΑ),
β) Υπηρεσίες πρόσβασης που εφαρμόζονται στο περιβάλλον του ΦμεΑ και
γ) Υπηρεσίες προώθησης της προσβασιμότητας.

Οι υπηρεσίες πρώτου επιπέδου περιλαμβάνουν: συστηματική καταγραφή των συγκεκριμένων αναγκών κάθε ΦμεΑ, αξιολόγηση των ικανοτήτων του, προσωπικές Υποστηρικτικές Τεχνολογίες, καθημερινή μεταφορά προς και από το Πανεπιστήμιο φοιτητών που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο, προσβάσιμο εκπαιδευτικό υλικό (συγγράμματα, σημειώσεις, διαφάνειες, κλπ), τηλεδιερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, και ψυχολογική συμβουλευτική υποστήριξη.

Οι υπηρεσίες δευτέρου επιπέδου περιλαμβάνουν: προσβασιμότητα στον δομημένο χώρο του Πανεπιστημίου, προσβάσιμους σταθμούς εργασίας στις βιβλιοθήκες, κατευθυντήριες οδηγίες (π.χ. για τον τρόπο συμμετοχής στις εξετάσεις των ΦμεΑ) και κατάρτιση του προσωπικού του Πανεπιστημίου και των εθελοντών υποστήριξης των ΦμεΑ.

Το τρίτο επίπεδο υπηρεσιών, περιλαμβάνει υπηρεσίες αξιολόγησης της προσβασιμότητας ιστοθέσεων, οργάνωση ημερίδων και σεμιναρίων, παραγωγή έντυπου και ηλεκτρονικού ενημερωτικού υλικού, διάδοση της τεχνογνωσίας και συμμετοχή σε ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα.

Ο Πρύτανης κος Δημόπουλος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, δίπλα του η διερμηνέαςΟ Αναπληρωτής Πρύτανης κος Πολυμενέας κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, δίπλα του η διερμηνέας

Την εκδήλωση άνοιξε με ομιλία του ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ καθηγητής κ. Μελέτιος – Αθανάσιος Δημόπουλος, ενώ βραβεύτηκαν φοιτητές του ΕΚΠΑ που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στη Μονάδα.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Διευθυντής Ειδικής Αγωγής του Υπουργείου Παιδείας και εκπρόσωπος του αρμόδιου Υπουργού κ. Π. Κασιανός και ο εκπρόσωπος της ΕΣΑμεΑ κ. Κ. Γαργάλης, ενώ το συντονισμό της και σχετική κεντρική ομιλία είχε ο Καθηγητής Γεώργιος Πολυμενέας, Αναπληρωτής Πρύτανης Φοιτητικής Μέριμνας του ΕΚΠΑ.

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Παναγιώτης ΚασσιανόςΟ κύριος Γαργάλης κατά την ομιλία του

Εκτός από τις υπηρεσίες της Μονάδας Προσβασιμότητας στις οποίες ο ΦμεΑ μπορεί να έρχεται σε άμεση επικοινωνία για τα καθημερινά προβλήματα που συναντά στις σπουδές του, σε κάθε ένα από τα Τμήματα των Σχολών του Πανεπιστημίου, έχει θεσμοθετηθεί ο Σύμβουλος Καθηγητής ΦμεΑ, με τον οποίο μπορεί να συζητά ο Φοιτητής με Αναπηρία τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε κάθε μάθημα, όπως για παράδειγμα τον τρόπο συμμετοχής του στις εξετάσεις και στις εργαστηριακές ασκήσεις. Ο Σύμβουλος Καθηγητής ΦμεΑ αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του ΦμεΑ, των υπολοίπων καθηγητών στο συγκεκριμένο Τμήμα και της Μονάδας Προσβασιμότητας. Με τον τρόπο αυτό κάθε καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει ένα σημείο αναφοράς για να συζητά τα θέματα που σχετίζονται με τους φοιτητές του που έχουν αναπηρίες, όπως για παράδειγμα, πώς θα αντιμετωπίσει στο αμφιθέατρο ένα κωφό φοιτητή ή πώς θα επικοινωνήσει τηλεφωνικά μαζί του, πώς θα εξετάσει γραπτά έναν τυφλό φοιτητή ή τον φοιτητή χωρίς δεξιότητες στα χέρια. Επίσης, στις Γραμματείες κάθε Τμήματος των Σχολών του Πανεπιστημίου έχει ορισθεί αρμόδιος υπάλληλος για την εξυπηρέτηση των ΦμεΑ με τον οποίο οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με εναλλακτικούς προσβάσιμους τρόπους.

Η Υπηρεσία Εθελοντισμού αποτελεί τη νεότερη δραστηριότητα της Μονάδας Προσβασιμότητας Φοιτητών με Αναπηρία. Ξεκίνησε να λειτουργεί τον Νοέμβριο του 2010 και μέχρι σήμερα έχει εκπαιδεύσει 360 εθελοντές. Η ανταπόκριση των φοιτητών στο πρόγραμμα εθελοντισμού είναι σημαντική και ολοένα αυξανόμενη. Η υπηρεσία εθελοντισμού αναλαμβάνει να βρει εθελοντές συμφοιτητές που μπορούν να υποστηρίζουν τις πρόσθετες ανάγκες ενός ΦμεΑ στις καθημερινές ακαδημαϊκές του δραστηριότητες, δηλαδή, στη μετακίνηση χρηστών αναπηρικών αμαξιδίων, στον χειρισμό αντικειμένων (βιβλίων, εργαστηριακών οργάνων, κλπ), στην ενημέρωση για ανακοινώσεις διδασκόντων, εργαστηρίων, γραμματειών, στη συγκέντρωση των συγγραμμάτων από τα σημεία διανομής, στη συγγραφή σημειώσεων κατά τις παραδόσεις, στην παραγωγή προσβάσιμων συγγραμμάτων, στη μελέτη, στην εκμάθηση χρήσης υπολογιστών. Κάθε εθελοντής πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, καταρτίζεται μέσα από ένα βιωματικό ειδικό πρόγραμμα της Μονάδας Προσβασιμότητας σε πρακτικά θέματα επικοινωνίας, συνοδείας και υποστήριξης των ΦμεΑ.

Ως σήμερα, με δεδομένο το μέγεθος του Πανεπιστημίου Αθηνών, η ΜοΠροΦμεΑ κατάφερε να πετύχει  σε αρκετά υψηλό βαθμό τους στόχους που είχε θέσει. Εξυπηρετεί περισσότερους από 665 φοιτητές με αναπηρία: 71 φοιτητές με τύφλωση ή σοβαρή απώλεια όρασης, 69 με απώλεια ακοής, 40 με απώλεια ομιλίας, 178 με κινητικές αναπηρίες και 307 με άλλες αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις.

Η κα Δανάη Μπασαντή

Η κα Δανάη Μπασαντή, Φοιτήτρια Φιλοσοφικής Σχολής με κινητικά προβλήματα, εξήγησε πώς τη βοηθά, παρά τα εμπόδια της οικονομικής κρίσης, η Μονάδα Προσβασιμότητας σήμερα, στην καθημερινότητα των σπουδών της.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Κυμπουρόπουλος και ο Δικηγόρος κ. Βαγγέλης Αυγουλάς, νέοι επιστήμονες με αναπηρία, απόφοιτοι των αντίστοιχων σχολών του ΕΚΠΑ και ιδρυτικά μέλη της Επιτροπής Προσβασιμότητας Φοιτητών με Αναπηρία, ανέβηκαν μαζί στο βήμα και με άφθονο χιούμορ αλλά και αυστηρές αιχμές για τις παραλείψεις, σκιαγράφησαν τις δυσκολίες και τα επιτεύγματα της πρώτης δεκαετίας λειτουργίας μιας μονάδας πρότυπο και έβαλαν τον πήχη ψηλότερα για τη συνέχεια, παραδίδοντας τη σκυτάλη πλέον σε νεότερους τους, φοιτητές εκπροσώπους στον αγώνα για ένα σύγχρονο και φιλικό πανεπιστήμιο για όλους.

Η Μονάδα Προσβασιμότητας του Πανεπιστημίου Αθηνών σήμερα στελεχώνεται από: πτυχιούχο πληροφορικής με εξειδίκευση στις παραγωγή προσβάσιμων συγγραμμάτων, διερμηνέα της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας η οποία εκτελεί και χρέη γραμματέα, κοινωνιολόγο υπεύθυνη για την Υπηρεσία Εθελοντισμού, υπάλληλο υπεύθυνη της Υπηρεσίας Μεταφοράς, ψυχολόγο (μερικής απασχόλησης) και τρεις οδηγούς για τα δύο ειδικά οχήματα μεταφοράς ΦμεΑ. Εκτός από τους οδηγούς (ένας εκ των οποίων είναι μόνιμος υπάλληλος και δύο είναι αορίστου χρόνου), τις αμοιβές του υπόλοιπου προσωπικού καλύπτει το Πανεπιστήμιο Αθηνών με ίδιους πόρους.

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Γιώργος ΚουρουπέτρογλουΟ Βαγγέλης Αυγουλάς με τους Καθηγητές κυρίους Καράκωστα και Κουρουπέτρογλου

Δύο χαρακτηριστικές δράσεις της Μονάδας Προσβασιμότητας οι οποίες αποτελούν κοινωνική προσφορά προς όλη την κοινότητα των ΑμεΑ:

  • Η Συλλογή mΑΘΗΝΑ  (http://access.uoa.gr/mATHENA) Παρέχει στους ΦμεΑ αλλά και σε όλα τα Άτομα με Αναπηρία αλλά και τους επαγγελματίες εκατοντάδες δωρεάν λύσεις Υποστηρικτικών Τεχνολογιών Πληροφορικής για φορητές συσκευές (έξυπνα τηλέφωνα και tablets). Οι Υποστηρικτικές Τεχνολογίες που προσφέρονται από το mΑΘΗΝΑ παρουσιάζονται με έναν οργανωμένο και συστηματικό τρόπο, αφού έχουν εγκατασταθεί και δοκιμαστεί στο Εργαστήριο Φωνής και Προσβασιμότητας του Πανεπιστημίου Αθηνών (http://speech.di.uoa.gr). Η περιήγηση στη συλλογή mΑΘΗΝΑ μπορεί να γίνει με βάση την αναπηρία ή το λειτουργικό σύστημα της συσκευής ή την κατηγορία της εφαρμογής. 
  • Οδηγίες παραγωγής προσβάσιμων εγγράφων και παρουσιάσεων (http://access.uoa.gr/DAG) Παρέχει σαφείς οδηγίες προς όλους τους συγγραφείς κειμένων ή παρουσιάσεων, καθηγητές πανεπιστημίου αλλά και ιδιώτες ή στελέχη του δημοσίου (όπως εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων) ώστε τα αρχεία που αναπτύσσουν να είναι σε προσβάσιμη μορφή, δηλαδή να μπορούν να τα χρησιμοποιούν αποτελεσματικά περισσότεροι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και των Ατόμων με Αναπηρία. Οι οδηγίες δίνονται σε δύο μορφές: σύντομες (1~3 σελίδες) και αναλυτικές (20~40 σελίδες με εικόνες). Οι οδηγίες: α) αφορούν κείμενα και παρουσιάσεις όλων των ειδών (π.χ. επιστολές, θέματα εξετάσεων, σημειώσεις, βιβλία, διαφάνειες μαθήματος ή ομιλίας)  και β) μπορούν να εφαρμοστούν κατά τη δημιουργία νέων κειμένων και παρουσιάσεων ή την τροποποίηση υφιστάμενων κειμένων και παρουσιάσεων. Δίνονται οδηγίες για το MS-Word και MS-PowerPoint (εκδόσεις 2007 ή 2010 ή 2013), LibreOffice 4.0 (Writer & Impress), LaTex και PDF καθώς και ειδικές οδηγίες για πολυτονικά κείμενα ή κείμενα με μαθηματικές εκφράσεις ή πολύγλωσσα κείμενα.

Η οικονομική κρίση, όπως είναι αναμενόμενο, έχει επηρεάσει τη λειτουργία της υπηρεσίας. Τα τελευταία χρόνια η ΜοΠροΦμεΑ προσπαθεί να διατηρήσει τον υψηλό βαθμό υπηρεσιών που προσφέρει στους φοιτητές με αναπηρία. Και αυτό επιτεύχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό, κυρίως μέσω της χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων της Μονάδας Προσβασιμότητας από τους ίδιους πόρους του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια το προσωπικό μειώθηκε κατά έναν πληροφορικό ειδικό στις Υποστηρικτικές Τεχνολογίες για ΑμεΑ και έναν οδηγό της Υπηρεσίας Μεταφοράς (η Υπηρεσία Μεταφοράς λειτουργεί καθημερινά με δύο βάρδιες και για τα δύο ειδικά οχήματα).

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει γίνει σημαντικά πιο φιλικό μέσα από τη λειτουργία της Μονάδας Προσβασιμότητας για Φοιτητές με Αναπηρία. Δύο στοιχεία τεκμηριώνουν συμπληρωματικά την εκτίμηση αυτή:

Πρώτον, μεγαλύτερος αριθμός μαθητών με αναπηρία ενδιαφέρονται να γίνουν φοιτητές του Ε.Κ.Π.Α., επειδή γνωρίζουν ότι θα έχουν υποστήριξη στις σπουδές τους.

Δεύτερον, αρκετά Πανεπιστήμια της χώρας μας αλλά και του εξωτερικού έχουν ζητήσει μεταφορά τεχνογνωσίας για να δημιουργήσουν αντίστοιχες Μονάδες Προσβασιμότητας.

Σήμερα, το πανεπιστήμιο Αθηνών εξυπηρετεί περισσότερους από 665 φοιτητές με αναπηρία: 71 φοιτητές με τύφλωση ή σοβαρή απώλεια όρασης, 69 με απώλεια ακοής, 40 με απώλεια ομιλίας, 178 με κινητικές αναπηρίες και 307 με άλλες αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις.

Περισσότερες πληροφορίες για την ΜοΠροΦμεΑ παρέχονται στην ιστοθέση: http://access.uoa.gr

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς με τον Παναγιώτη Μαρκοστάμο και το Δημήτρη Σηφάκη
Βράβευση εθελοντών φοιτητών


Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

ΤΥΦΛΟΣ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Τυφλός για τρεις ώρες: μια συγκλονιστική βιωματική εμπειρία

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος πήγε στο 'Δείπνο Στο Σκοτάδι', εκεί που με κομμένη την ανάσα προσπαθείς να επιβιώσεις με όπλο την αφή. Ένα φωτεινό μάθημα ζωής από τυφλούς

Πώς βλέπουν άραγε…του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια, που με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά, όπως εμπνεύστηκε πριν από 43 ολόκληρα χρόνια ο θείος Μάνος Ελευθερίου, αυτή η μέγιστη πηγή φωτός;

Πώς βλέπουν; Πώς δεν φοβούνται, πώς δεν τρομάζουν; Κι αλήθεια, πώς είναι να ζεις στο σκοτάδι, αυτό το βαθύ έρεβος που έφερνε ανατριχίλα από τα αρχαία χρόνια; Μια αχτίδα μπορεί να το παλέψει το βαθύ σκότος, να το αντιμετωπίσει, να δώσει μια ανάσα στην τρομαγμένη ψυχή. Αλλά αυτή η ψυχή τρεμοπαίζει στο απόλυτο σκοτάδι, γιατί έτσι είναι η φύση του ανθρώπου.

Όταν βρέθηκα για 17 ολόκληρες μέρες και νύχτες σε τέτοιο τρομακτικό σκότος εξαιτίας ενός σοβαρού προβλήματος, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, ήμουν σαν ένα ταλαιπωρημένο φύλλο, έρμαιο του αέρα κι ανήμπορο για οποιαδήποτε αντίδραση.

Τότε (δυστυχώς) συνειδητοποίησα ότι δεκάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας, πολλαπλά ταλαιπωρημένοι, στο έλεος μιας ανάλγητης πολιτείας και μιας κοινωνίας που τρομάζει στη θέα τους, ζουν για πάντα στο σκοτάδι. Άλλαξαν πολλά μέσα μου. Ίσως κι όλα! Αλλά τα τυφλά πουλιά του άνω κόσμου, οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης, μου έδωσαν δωρεάν μαθήματα ζωής, Για τότε -με το πρόβλημα- για τώρα -χωρίς το πρόβλημα- για πάντα.

Τότε ήταν που γνώρισα έναν συγκλονιστικό άνθρωπο -συγγνώμη, ΑΝΘΡΩΠΟ- τον Βαγγέλη Αυγουλά, που δεν είδε ποτέ φως στη ζωή του, καθώς είναι εκ γενετής τυφλός. Αλλά τα άλλα μάτια του, αυτά της ψυχής, της καρδιάς, της γιγάντιας θέλησης για κανονική ζωή, τον έκαναν να δείξει ότι τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία του ανθρώπου.

Και σήμερα, στα 29 του χρόνια, αυτός ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ είναι ενεργός δικηγόρος και με τρομερές δράσεις: τ. αντιδήμαρχος Ιλίου, ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, τακτικός εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης, επικεφαλής της νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών, αντιπρόεδρος του Νομαρχιακού Αθλητικού Σωματείου ΑμεΑ 'Τυρταίος', αναπληρωτής γενικός γραμματέας Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών, πάρεδρο μέλος της Επιτροπής Προσβασιμότητας Φοιτητών με Αναπηρία του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Επιτροπής Υγείας και Κοινωνικής πρόνοιας της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος και πολλά-πολλά ακόμα.


Πάει στο γήπεδο για να ζήσει από κοντά τους αγώνες μπάσκετ και ποδοσφαίρου, τρέχει παντού για να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη. Αλλά παντού. Όταν μου ζήτησε να πάω στο 'Δείπνο στο σκοτάδι' που διοργάνωνε ο ίδιος για 10 η φορά από το 2012 -πάντα για φιλανθρωπικούς σκοπούς- ένας χορός συναισθημάτων με άφησε άυπνο εκείνη τη νύχτα.

Ξαναφούντωσαν μέσα μου εκείνες οι εφιαλτικές στιγμές μου, αυτές που συχνά στοιχειώνουν ακόμα τον ύπνο μου, τακτικός εφιάλτης που δυσκολεύομαι να ξεπεράσω. "Έλα, μην το σκέφτεσαι, θα είναι για σένα εμπειρία ζωής, για τώρα και για πάντα. Σκέψου ότι μετά από ένα τρίωρο θα ξαναδείς κανονικά", ήταν η μαχαιριά του. Γιατί δεκάδες χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποί μας δεν θα έχουν ποτέ αυτή την ύψιστη αίσθηση. Εμπειρία; Λάθος Βαγγέλη, μέγα λάθος. Γιατί αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου, δίχως σύγκριση με ΚΑΝΕΝΑ άλλο!

Έφτασα μουδιασμένος εκεί στην Έπαυλη στο Χαϊδάρι, κι αυτός ο υπέροχος τύπος με έπιασε από το χέρι και ξεκίνησε τα τσιτάτα του. "Πάμε να γίνουμε όλοι ένα", μου είπε στην είσοδο, ενώ ταυτόχρονα από το μικρόφωνο έδινε οδηγίες στους πενήντα και βάλε εθελοντές, άλλους τυφλούς και άλλους βλέποντες, ακόμα και κωφούς. Κοίταξα το φως με δέος πριν διαβώ την πόρτα της αίθουσας, θαρρείς και πήγαινα να συναντήσω του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια! Έτσι ένιωσα, ψιθυρίζοντας μέσα μου εκείνους τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου.

"Ναι, ήμουν πολύ σφιγμένος, διαλυμένος με τη σκέψη ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι βυθισμένοι στο σκοτάδι για πάντα, αυτούς που γνώρισα -με σπαραγμό ψυχής- στη διάρκεια της έρευνας για τα 'Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι', χρέος τιμής σε όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους"

Πήρα μια βαθιά ανάσα και προχώρησα. Μας περίμενε στην πόρτα η κοπέλα που θα μας (καθ)οδηγούσε, η Σταυρούλα. Ο ένας έβαζε το χέρι του στον ώμο του μπροστινού του, κι έτσι προχωρήσαμε, μια αλυσίδα βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι. Ήταν τόσο εκπαιδευμένοι και προσαρμοσμένοι όλοι οι εθελοντές -γίγαντες κι αυτοί, όπως εκείνη η καταπληκτική κοπέλα από την Κρήτη, η Μαρία Παπαδάκη που επίσης καθοδηγούσε κόσμο παρότι ήρθε από το Ηράκλειο με ρήξη χιαστού- λες και βάδιζαν κάτω από τους προβολείς ενός θεάτρου. Κι όταν φτάσαμε στο τραπέζι μας, το Κ3, πάρα πολλοί (όπως μου εκμυστηρεύτηκαν) ένιωσαν την τρομακτική επίδραση του σκοταδιού.

Έτσι, καθισμένος σε μια καρέκλα, συνειδητοποιούσα την καταλυτική επίδραση του σκοταδιού, όσο κι αν γούρλωνα τα μάτια μου. Με πίεζε ένα τεράστιο βάρος, ο φόβος του άγνωστου που ερχόταν ασυνείδητα, αφού στην πραγματικότητα δεν είχα να φοβηθώ τίποτα. Άλλοι ψιθύριζαν -θαρρείς και δεν ήθελαν να ταράξουν τη γαλήνη του σκοταδιού- άλλοι μιλούσαν δυνατά για να ξορκίσουν τις όποιες ανησυχίες τους. Τις πολλές μάλλον. Γιατί όταν άρχισε να δουλεύει η αφή, όλα ήταν δύσκολα. Τα πιρούνια άρχισαν να 'τρακάρουν' στον αέρα, όταν όλοι προσπαθούσαν να τσιμπολογήσουν κάτι. Τράκαραν και τα χέρια, όταν επιχειρήσαμε να πιάσουμε λίγο τυρί εντοπίζοντας μια πιατέλα. Άλλο όμως το κίτρινο τυρί με τα χέρια κι άλλο η φέτα! Εκεί είναι λίγο θέμα, και κάποιοι λερώθηκαν αρκετά.

Όπως και με τη σαλάτα, που προσγειώθηκε στα πουκάμισα αρκετών τολμηρών που επιχείρησαν να την τσιμπήσουν. Τότε αναπτύχθηκε μια έντονη αλληλεγγύη από όλους προς όλους. "Εδώ είναι τα τυριά, κρατάω το πιάτο. Βρήκα το νερό. Ανακάλυψα το μπουκάλι με το κρασί. Το ψωμί είναι κολλητά στο πιάτο", ήταν οι κουβέντες του τραπεζιού. Προφανώς κανείς δεν μπορούσε να σερβίρει κανέναν, με τους κινδύνους προφανείς. Μια κοπέλα απέναντι και διαγώνια έβγαλε μια κραυγή αφού της έπεσε το νερό στο φόρεμα και τρόμαξε πολύ.

Οι συγκλονιστικοί σερβιτόροι -κάποιοι απ’ αυτούς τυφλοί- άρχισαν να φέρνουν δίσκους με φαγητά, όταν πια είχαμε συνηθίσει το σκοτάδι. Συνηθίζεται άραγε; Μεγάλη κουβέντα. Πάντως εκεί άρχισε η ανταλλαγή πληροφοριών. "Είναι μπριζόλα. Μάλλον δεν έχει κόκαλο. Έχει και πατάτες. Α, και ρύζι. Προσοχή, κάτι μεγάλο στο πιάτο είναι λεμόνι", άρχισαν να λένε. Κάποιοι ψιθύρισαν ότι τρώνε με τα χέρια. Ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσουν μαχαιροπίρουνα. Στην πορεία ανακαλύψαμε ότι οι περισσότεροι δεν ακούμπησαν το ρύζι. Ε, δεν τρώγεται εύκολα με τα χέρια!

Η απειθαρχία -ένα από τα χαρακτηριστικά μας- χτύπησε και εκεί. Μερικοί ξετρύπωσαν τα κινητά τους κι άρχισαν να βγάζουν σέλφι. Αδιανόητο. Παρά τις παρακλήσεις του Βαγγέλη και των εθελοντών, κάποιος επέμενε κι έτσι αναγκάστηκαν να τον αποβάλουν, αφού οι κανονισμοί είναι σαφείς και είναι υπό διεθνή αιγίδα. Κάποιοι έκραξαν τους παραβάτες, τι σημασία έχει.

Μιλούσαμε με τους απέναντί μας, δίχως να ξέρουμε καν ποιοι είναι και πώς είναι. Σημασία είχε η επικοινωνία. "Είναι φοβερό όλο αυτό. Νιώθω να μου κόβεται η ανάσα", μου είπε μια γυναικεία φωνή, η Ελένη, που ομολόγησε ότι έσφιγγε το χέρι του συνοδού της και δεν το άφησε στιγμή. Όλοι είχαν ανάγκη το άγγιγμα, αυτό τους έφερνε ασφάλεια.

Ο Αντρέας ήταν τρελαμένος. "Αν μου συνέβαινε στη ζωή μου νομίζω ότι δεν θα άντεχα και θα έπεφτα στο κενό… Δεν ξέρω… Δεν αντέχεται αυτό…", είπε συγκλονισμένος, προσθέτοντας: "Τώρα που το βιώνω, θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που είναι έτσι η ζωή τους. Υποκλίνομαι δηλαδή και νιώθω πολύ μικρός μπροστά τους". Ο Βαγγέλης Αυγουλάς πείραζε όσους μπορούσε. "Κάνε μια περιγραφή στο μικρόφωνο, σαν να είσαι στο σκοτεινό Μπερναμπέου", μου είπε. Κι ύστερα, από μικροφώνου πια, έκανε όλο τον κόσμο -και τους μουδιασμένους- να λυθούν στα γέλια. "Βεβαιωθείτε ότι το μπούτι που πιάνετε είναι της γυναίκας σας και όχι της γειτόνισσας".

Τι να του πούμε όλοι εμείς αυτού του γίγαντα, που παλεύει -και θα παλεύει- έτσι σε όλη του τη ζωή, που παίζει στα χέρια του τη σελίδα του στο ίντερνετ, το meallamatia.blogspot.com. Πέρασαν τρεις ολόκληρες ώρες στο απόλυτο σκοτάδι κι η αλήθεια είναι ότι άκουσα πολλούς γύρω μου να κουβεντιάζουν ψιθυριστά για το πότε θα ανάψουν τα φώτα. Δεν άντεχαν άλλο. Ο Βαγγέλης έδωσε οδηγίες στους εθελοντές να πάρουν τις θέσεις τους ώστε να πάμε σιγά-σιγά στη διαδικασία του φωτός! Του δικού μας...

Κι ύστερα, άρχισε να μετράει ανάποδα, με όλον τον κόσμο να συμμετέχει με αγαλλίαση: Δέκα, εννέα, οκτώ, επτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα, ΤΩΡΑ! Ήταν σαν να αλλάζαμε το χρόνο. Ανοίξαμε διστακτικά τα μάτια κι όλοι ψάχναμε να δούμε το χώρο που μας φιλοξενούσε. Μόνο φιλιά δεν ανταλλάξαμε. Είδαμε τους διπλανούς και τους απέναντι, χαιρετηθήκαμε ζεστά. Είχαμε ζήσει μαζί μια απίστευτη εμπειρία ζωής.

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς, Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος, Προσκεκλημένοι, Σκύλοι Οδηγοί και εθελοντές

Αρκετά πιάτα ήταν 'ταλαιπωρημένα', άλλα είχαν μείνει άθικτα, υπήρχαν υπολείμματα των φαγητών στο τραπεζομάντιλο, πιρούνια πεσμένα στο πάτωμα, δύσκολες εικόνες. Κι εκεί, μετά το 'δεύτε λάβετε φως', όλοι έλαμπαν. Ακόμα κι όσοι δεν έβλεπαν καν.

Ο Βαγγέλης κάλεσε επί σκηνής όλους τους εθελοντές, που ήταν ιδιαίτερα συγκινημένοι. Κάποιοι είχαν συμμετάσχει για δέκατη φορά όπως ο Βαγγέλης (!), κάποιοι άλλη για πρώτη, δηλώνοντας ότι θα το επαναλάβουν με χαρά. Έχει την αξία του ότι οι εμπνευστές αυτής ιδέας, η οποία χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, ήταν δύο Γάλλοι, ο Edouard de Broglie και ο Etienne Boisrond. Υποστήριζαν ότι το απόλυτο σκοτάδι μας απελευθερώνει, έτσι ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε στο μέγιστο βαθμό το φαγητό μας και την μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Οργανώνονταν συχνά τέτοιου είδους δείπνα για να ευαισθητοποιηθεί η τοπική κοινωνία για τις ανάγκες των τυφλών ατόμων.

Αλλά στην Ελλάδα πάντα υπήρχε μούδιασμα, σε μια κοινωνία με ελάχιστες ευαισθησίες. ΠΩΣ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ, ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΟΥΜΕ, ΟΤΙ ΟΙ ΤΥΦΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ; Εκεί στο σκοτάδι και μετά στο φως, οι τυφλοί εθελοντές μας αγκάλιασαν και μας ευγνωμονούσαν που βρεθήκαμε για λίγο στον κόσμο τους.

Ίσως γιατί μέσα τους να προσδοκούσαν ότι μπορεί να γίνουμε λίγο καλύτεροι και απλώς να καταλάβουμε, να κατανοήσουμε, να αντιληφθούμε ότι αυτοί οι συγκλονιστικοί άνθρωποι απλώς χρειάζονται ζεστασιά, τίποτε άλλο. Ανεβήκαμε στη σκηνή για φωτογραφίες, και ανάμεσά μας ήταν δυο εκπληκτικοί σκύλοι, οδηγοί τυφλών, ο Ερμής κι η Νίκη, πειθαρχημένοι σαν επίλεκτοι στρατιώτες. Ήταν και πέντε κωφά παιδιά, που μπήκαν στην αίθουσα χωρίς να βλέπουν και να ακούνε! Συνεννόηση με τα λευκά φωσφοριζέ γάντια τους. Απίστευτο.

Εμείς οι τυχεροί της Έπαυλης φύγαμε συγκλονισμένοι. Και θέλουμε, θέλω να δώσω στον Βαγγέλη ραντεβού στο φως της ζωής που δεν την ανακόπτει τίποτα. Ούτε το σκοτάδι. Ναι Βαγγέλη, το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι, είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως. Ναι Βαγγέλη, το ξέρεις, χάνεται μόνο όποιος χάσει τα όνειρά του…



Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΝΕΩΝ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς, ο Βαγγέλης Θεοδώρου, η Χρυσάνθη Γεωργαντά και η Νικολέτα ΧαλτούταΟ Βαγγέλης Αυγουλάς μιλάει στο συνέδριο

Η Διαβαλκανική Συμμαχία Συλλόγων Ατόμων με προβλήματα όρασης οργάνωσε από τις 19 έως τις 21 Σεπτεμβρίου 2017 το πρώτο συνέδριο νεολαίας τυφλών και μερικώς βλεπόντων. Το συνέδριο διεξήχθη στην πόλη Ντριάνοβο της Βουλγαρίας. Εκτός από τη διοργανώτρια χωρά έλαβαν μέρος αντιπροσωπίες από άλλες 6 χώρες της βαλκανικής χερσονήσου: την Ελλάδα, τη Σερβία, τα Σκόπια, τη Ρουμάνια, τη Μολδαβία και την Τουρκία.

Η ελληνική αποστολή απαρτιζόταν από τον Ευάγγελο Αυγουλά γραμματέα της Επιτροπής νεολαίας του ΠΣΤ και μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου, την Νικολέττα Χαλτούτα γραμματέα της Επιτροπής νεολαίας του ΠΣΤ-ΠΕΚΜ και μέλος του Δ.Σ. του ΠΣΤ-ΠΕΚΜκαι τον Ευάγγελο Θεοδώρου αναπληρωτή γραμματέα Ε.Ν. ΠΣΤ. Την πρώτη μέρα του συνεδρίου 19 Σεπτεμβρίου έγινε συνάντηση γνωριμίας των αποστολών των χωρών που συμμετείχαν. Επρόκειτο μορφωμένους ανθρώπους και κοινωνικά ενεργούς, από κάθε χώρα, ενώ η ανταλλαγή απόψεων ήταν σε πολύ καλό και φιλικό κλίμα.

Πάνελ ομιλητώνΠάνελ ομιλητών

Πάνελ ομιλητώνΠάνελ ομιλητών


Κύρια ημέρα του συνεδρίου ήταν η εικοστή Σεπτεμβρίου όπου έγιναν παρουσιάσεις από τις συμμετέχουσες χώρες πάνω σε δυο θεματικές:

1) την προσβασιμότητα των ατόμων με προβλήματα όρασης στο δομημένο περιβάλλον, τις κοινωνικές υπηρεσίες και τις νέες τεχνολογίες και

2) στα εργασιακά θέματα. Κάθε χώρα έκανε αναφορά πάνω στα ζητήματα αυτά μέσω και μιας σύντομης ιστορικής αναδρομής, ανέφερε τα προβλήματα που υπάρχουν καθώς και τις πρωτοβουλίες των ενώσεων των ατόμων με πρόβλημα όρασης σε κάθε χώρα. Όσο αφορά στην προσβασιμότητα οι περισσότερες αντιπροσωπίες συνέτειναν στο ότι έχουν γίνει βήματα στην πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς αλλά χρειάζεται να γίνουν βήματα στον πολιτισμό. Στα εργασιακά θέματα έγινε αναφορά στο ζήτημα της ανεργίας των νέων καθώς και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι με πρόβλημα όρασης στην πρόσβαση τους στην εργασία (ενδεικτικά, παντού μεγάλα ποσοστά ανεργίας, μη εφαρμογή ευνοϊκών νομοθετημάτων για τις προσλήψεις τυφλών κλπ.).

Όλα τα μέλη της Ελληνικής αποστολής είχαν το δικό τους ρόλο, κάνοντας από ένα κομμάτι της παρουσίασης ο καθένας στα Αγγλικά, ενώ κατέθεσαν για τα πρακτικά και σχετικές γραπτές αναφορές για τις δύο ως άνω ενότητες, τις οποίες είχαν συντάξει με τη βοήθεια του Προέδρου του Π.Σ.Τ. κ. Ηλία Μαργιόλα.

«Εντύπωση –μεταξύ άλλων- μας έκανε πόσο ευαισθητοποιημένοι και προχωρημένοι είναι οι Ρουμάνοι στο θέμα προσβασιμότητας, οι οποίοι, ως Σύλλογος Τυφλών,  έχουν στούντιο περιγραφής ταινιών. Σε αντίθεση με τους Μολδαβούς οι οποίοι μόλις τώρα ξεκίνησαν και κατασκευάζουν οδηγούς όδευσης τυφλών στα πεζοδρόμια τους», αναφέρει ο νεαρός δικηγόρος Βαγγέλης Θεοδώρου.

Ο Βαγγέλης Θεοδώρου και η Νικολέτα Χαλτούτα στο πάνελ της παρουσίασηςΟ Βαγγέλης Θεοδώρου και η Νικολέτα Χαλτούτα στο πάνελ της παρουσίασης

«Μεταξύ άλλων, είχαμε τη δυνατότητα στις φιλικές ομάδες και συζητήσεις που δημιουργήθηκαν, να ανταλλάξουμε γνώσεις και απόψεις σε διάφορα θέματα νέων τεχνολογιών που διευκολύνουν την καθημερινότητα μας, όπως για τη λειτουργία των smart phones κλπ.

Επιπλέον την τελευταία ημέρα μας είχαν βιωματικό σεμινάριο γνωριμίας με μια νέα θεραπευτική τεχνική, με κρουστά (τύμπανα). Είχε ανταπόκριση από όλα τα άτομα που συμμετείχαμε, και ήταν διασκεδαστικό και εκτονωτικό κλείσιμο», συμπληρώνει η Νικολέττα Χαλτούτα, ρεφλεξολόγος η ίδια και βοηθός φυσικοθεραπευτή. 

Βιωματικό με τύμπαναΤα παιδιά αγγίζουν κατασκευές


Την αποστολή συνόδευσε εθελοντικά η κα Χρυσάνθη Γεωργαντά, σύμβουλος Σταδιοδρομίας με μεταπτυχιακό σε θέματα ΑμεΑ.

«Ήταν τιμητική για εμάς, ως αντιπροσωπεία του Π.Σ.Τ. η αντιμετώπιση, διότι διαπιστώσαμε ότι ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών είναι γνωστός για τις ιστορικές κατακτήσεις του στις άλλες χώρες, ακόμη και στις νέες γενιές, ενώ δεχθήκαμε τα εύσημα για την Επιτροπή Νεολαίας και τις δράσεις της, όπως έχει καθιερωθεί επί πολλά έτη να αλληλεπιδρά και να υποστηρίζεται από τον Π.Σ.Τ. κάτι που σε άλλες χώρες έδωσε κίνητρο για την αναδιοργάνωση και των δικών τους Σωματείων, όπως μας είπαν.

Μεταξύ των προτάσεων της διάσκεψης, ήταν να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο η διαβαλκανική συνάντηση νεολαίας, ώστε να μπορούν να μαθαίνουν και να εκπαιδεύονται νέοι με προβλήματα όρασης, δίπλα στα πιο έμπειρα στελέχη των Συλλόγων, με στόχο τη διαιώνιση του διεκδικητικού θεσμικού κινήματος των τυφλών κάθε χώρας.

Σίγουρα οι αποσπασματικές κινήσεις και οι διασκέψεις χωρίς συνέχεια δεν προσφέρουν κάτι, αν δε ληφθεί μέριμνα για πιο συστηματική επικοινωνία και αλληλεπίδραση των νέων με προβλήματα όρασης ανά την Ευρώπη. Και προς αυτή την κατεύθυνση εργάζεται ήδη το Δ.Σ. του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών, με αφορμή την επόμενη διαβαλκανική διάσκεψη που θα φιλοξενήσουμε στη χώρα μας το 2018 σε κεντρικό επίπεδο», σημείωσε ο δικηγόρος Βαγγέλης Αυγουλάς.


Ερωτήσεις από το κοινόΒιωματικό με τύμπανα


Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

BEST BUDDIES GREECE: "ΚΟΛΛΗΤΟΙ" ΦΙΛΟΙ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ




ΙΩΑΝΝΑ ΦΩΤΙΑΔΗ.

«Θέλω μια μέρα να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού και να έχει έρθει ένας φίλος μου». Αυτή την επιθυμία επαναλάμβανε συχνά ο 43χρονος Άκης, που πάσχει από σύνδρομο Down, στη μητέρα του. «Θα μπορούσα να ζητήσω σε κάποιον έναντι αμοιβής να του κάνει παρέα, αλλά αυτό δεν συνιστά καθαρή φιλία, αλλά φιλία επαιτείας», εξηγεί η μητέρα του, Αριάδνη Πασπαλά, στην «Κ». «Όταν έμαθα για την ομάδα Best Buddies Greece ένιωσα ότι ήταν αυτό που χρειαζόταν». Τα τελευταία τρία χρόνια ο Άκης παράλληλα με το σχολείο,  την εξάσκηση στο bowling, την ενασχόληση με ηλεκτρονικά παιχνίδια και την παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων, βγαίνει ανά δεκαπέντε μέρες με τον φίλο του και μιλά τουλάχιστον άπαξ την εβδομάδα στο τηλέφωνο. «Οι έξοδοι ξεκινούν με καφέ, συνεχίζουν σε κάποια παράσταση και ολοκληρώνονται με δείπνο» περιγράφει η μητέρα του, «μεγαλώσαμε τον Άκη δίνοντάς του πολλά ερεθίσματα». Τώρα, είναι η νέα φιλία που έχει δώσει «φτερά» στον 43χρονο βραβευμένο στα Special Olympics.

Ο Άκης και ο κολλητός είναι ένα από τα 80 «ζευγάρια» που έχουν δημιουργηθεί σε Αθήνα και Κηφισιά. «Η ιδέα ήρθε από την Αμερική» εξηγεί στην «Κ» η κ. Κέλλυ Γκούνη από το Best Buddies Greece, «o Anthony Shriver Kennedy, γνωστός για την ευαισθησία του σε θέματα ατόμων με ειδικές 
ανάγκες, ίδρυσε τον Οργανισμό το 1989». Η πρωτοβουλία, που αποσκοπεί στην κοινωνικοποίηση των ΑμεΑ, τη στήριξη της οικογένειάς τους αλλά και στην ευαισθητοποίηση χιλιάδων «κολλητών», κέρδισε γρήγορα έδαφος. Σήμερα, ο Οργανισμός είναι ενεργός σε όλες τις Πολιτείες της Αμερικής και σε άλλες  πενήντα χώρες. Στην Ελλάδα έφθασε μέσω της Ελληνοαμερικανίδας κλινικής  ψυχολόγου, Πέννυς Παπανικολοπούλου. Έκτοτε, ομάδες έχουν σχηματιστεί και  στα Ιωάννινα, στο Ναύπλιο, στην Άμφισσα, στη Λαμία και στην Κατερίνη. Κριτήριο για τα ταιριάσματα είναι οι δύο φίλοι να ζουν γεωγραφικά κοντά,  να είναι του ιδίου φύλου και να έχουν κοινά ενδιαφέροντα.


Το όφελος είναι μεγάλο και για τους εθελοντές, εκ των οποίων ορισμένοι είναι φοιτητές ή επαγγελματίες στον χώρο της ψυχικής υγείας, αλλά πολλοί δεν έχουν καμία σχέση με τον κλάδο. «Μαθαίνουν να ακούνε τον άλλο, επαναπροσδιορίζουν το νόημα της αγνής και άδολης φιλίας, ενώ ανακαλύπτουν  εκ νέου τη χαμένη τους παιδικότητα», μεταφέρει στην «Κ» η κ. Γκούνη τις εντυπώσεις τους. «Τους παρέχουμε, βέβαια, τακτική εποπτεία με επαγγελματία της ψυχικής υγείας, με τον οποίο μπορούν να συζητήσουν κάθε θέμα που τους προβληματίζει».


      Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή» 



ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΟΙ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ.ΠΑΤΕ ΝΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ;



Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Στον αρκετό ελεύθερο χρόνο που έχω πλέον μέσα στην ημέρα μου, διαβάζω αρκετές φορές άρθρα μου, συνεντεύξεις με σημαντικές προσωπικότητες, αφιερώματα, ιστορικές αναδρομές  που έγραφα πριν από 7-8-10-12 χρόνια, για διαφορετικά έντυπα, τότε που κάποια έντυπα πλήρωναν ακόμα τους αρθρογράφους  τους. Όχι πολλά λεφτά. Αλλά «κάποια» τέλος πάντων. Μαθαίνω απ΄ αυτά. Θυμάμαι. Ανανεώνομαι.

Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες ένα σχετικά σύντομο άρθρο του 2010, με αφορμή μιαν «επέτειο»  όπου –τότε- έγραφα :

« Περίπου σαν σήμερα, πριν από 167 χρόνια , η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το 50% των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως.   Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση είχε πάρει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν απέδωσαν . Έτσι, ενημέρωσε τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατούσε να καταβάλει το ποσό που χρωστούσε.

Ζήτησε νέο δάνειο. Της το αρνήθηκαν. Γιατί;  Οι «Μεγάλες Δυνάμεις»  (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) αποφάσισαν – μόνες τους βέβαια- να καταλήξουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο και να υπογράψουν…. μνημόνιο , σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει  3,6 εκ. δραχμές που θα δοθούν στους δανειστές της.

Επιπλέον απαίτησαν  να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους.

Επιτρέψτε μου να καταθέσω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου:

1. Απολύθηκε το 1/3 των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί .
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της “δεκάτης” ( φόρος  αγροτικής παραγωγής)
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν  οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες “εθνικές γαίες” με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
9. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.
Φαντάζομαι ότι δεν επιθυμείτε να συνεχίσω.

Η Ιστορία γράφεται ΠΑΝΤΑ με λέξεις».

Δεν θέλω να συνεχίσω και να αναλύσω περισσότερο όσα – λίγα-  έγραφα το 2010 για τη χώρα μας του 1843 και τη διεθνή της «υπόσταση». Θέλω να το ξαναδιαβάσετε προσεκτικά αυτό το Πρώτο Μνημόνιο της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας και να το συγκρίνετε με τα σημερινά. Εκεί που γράφει δραχμές, βάλτε ευρώ, κρατείστε τη λέξη «δανειστές», σκεφτείτε πώς λέγεται σήμερα η «δεκάτη»……. αυξήσεις, απολύσεις, καταργήσεις, μειώσεις, συντάξεις.

Όλα αυτά πριν από 180 τόσα χρόνια για να ξεπληρώσουμε δάνεια που από την αρχή ξέραμε ότι ΔΕΝ θα μπορούσαμε επ΄ ουδενί να ξεπληρώσουμε στον αιώνα τον άπαντα και παρ΄ όλα ταύτα, πρόθυμες «Μεγάλες Δυνάμεις» μας τα έδωσαν και πρόθυμες  «Μικρές Κυβερνήσεις», μας υποθήκευσαν.

Πότε «βγαίνουμε» απ΄τα Μνημόνια;


Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΑΛΙΣΜΟΥ

Της Νίκης Δαλιανά

Ανεργία και Ψυχική Υγεία: Ο ρόλος του επαγγελματικού προσανατολισμού

Η Παγκόσμια οικονομική κρίση και η ολοένα αυξανόμενη ανεργία, που είναι η  βασική συνέπεια της, αποτελεί παράγοντα που έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει εισέλθει σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης που επηρεάζει διάφορους τομείς της καθημερινής ζωής, ανάμεσα στους οποίους και την ψυχική υγεία των πολιτών.

Η εργασία για το άτομο αποτελεί τον πλέον σημαντικό παράγοντα για τη διατήρηση της ψυχικής και της σωματικής του υγείας και γενικότερα για την ανάπτυξη και ολοκλήρωση της προσωπικότητας του.  Με την ανεργία, οι Μπούρας & Λύκουρας (2011) κάνουν λόγο για μία «συμβολική» κατάρρευση του ατόμου, καθώς η προσωπικότητα του και η εργασία του είναι άμεσα συνυφασμένες και η εργασία συντελεί με σημαντικό τρόπο στον προσδιορισμό της ταυτότητας του ατόμου.

Η απώλεια της εργασίας αυξάνει των κίνδυνο όχι μόνο σοβαρών σωματικών προβλημάτων, αλλά και ψυχιατρικών διαταραχών. Μάλιστα, μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει ισχυρή συνάφεια ανάμεσα στην ανεργία και στην αύξηση του άγχους, της κατάθλιψης, της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και της χρήσης ουσιών. Δεν είναι επίσης τυχαίο το γεγονός ότι ο M. Chan, πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2008 δήλωσε ότι: « Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τις αναστατώσεις και τις πιθανές συνέπειες της οικονομικής κρίσης, δεν πρέπει να ξαφνιαστούμε αν δούμε περισσότερες αυτοκτονίες και ψυχικές διαταραχές» (όπ. αναφ. στο Μπούρας & Λύκουρας, 2011, σελ. 56). Φτάσαμε στο 2017 και τα λόγια του φαίνεται να επιβεβαιώνονται.

Οι άνεργοι τείνουν να είναι πιο αγχώδεις, να έχουν προβλήματα στον ύπνο, ανικανότητα επίλυσης προβλημάτων, χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση και αναποφασιστικότητα. Βέβαια, το πώς αντιδρά το άτομο εξαρτάται και από τον τρόπο που έχει μάθει να επεξεργάζεται τα εξωτερικά ερεθίσματα και να αντιδρά στις διάφορες καταστάσεις. Σημαντικό ρόλο επίσης για την εκδήλωση ή μη των παραπάνω συμπτωμάτων διαδραματίζει και η ικανοποίηση που αντλούσε το άτομο από την εργασία του. Έντονο στρες φαίνεται να παρουσιάζουν τα άτομα που είχαν υψηλά κίνητρα για την εργασία τους και χαρακτηρίζονταν ως επιτυχημένα (Κεραμάρης & Ποταμιάνος, 2004).            Από την άλλη, με την εύρεση μιας νέας εργασίας δε φαίνεται να υποχωρούν τα συμπτώματα, καθώς στο νέο χώρο εργασίας θα υπάρχει η ψυχική ένταση από την αλλαγή περιβάλλοντος και η ανάγκη για μία περίοδο προσαρμογής και εξοικείωσης.

Όσο εντείνεται η οικονομική κρίση και αυξάνεται η ανεργία, οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες. Με το ποσοστό των ανέργων ολοένα να αυξάνεται η συμβουλευτική και ο επαγγελματικός προσανατολισμός κατέχουν σημαντικό ρόλο στο να βοηθήσει κάποιον να επιλέξει εκ νέου εργασία και να επαναπροσδιορίσει και τις επαγγελματικές του αξίες. Έτσι κάποιος που έχει χάσει τη δουλειά του έχει πρώτα από όλα να αντιμετωπίσει το αίσθημα της απώλειας, της ανασφάλειας και της «αποτυχίας». Το ζητούμενο είναι ο άνεργος να μπορεί να βοηθηθεί να αποκτήσει δεξιότητες που θα του φανούν χρήσιμες στην επανένταξη του στην αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με τους Μπούρα & Λύκουρα (2011) για την καταπολέμηση των επιπτώσεων της κρίσης κρίνεται απαραίτητος ο σχεδιασμός παρεμβάσεων που θα βοηθήσουν στην καλύτερη αντιμετώπιση της κρίσης τόσο σε συλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο. Η πρωτογενής παρέμβαση πρέπει να περιλαμβάνει τη δημιουργία κρατικών επιδοτούμενων προγραμμάτων επαγγελματικής επανεκπαίδευσης που θα έχουν ως σκοπό την επανένταξη των ανέργων στην αγορά εργασίας, καθώς και προγράμματα ανάπτυξης δεξιοτήτων για μεγαλύτερη δυνατότητα επαγγελματικής ευελιξίας. Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν να αλλάξουν μέχρι και 7 φορές επάγγελμα (Job surfing), δε θα εξασφαλίζει κανείς ένα επάγγελμα για όλη του τη ζωή και φυσικά η αποδέσμευση του πτυχίου από την επαγγελματική αποκατάσταση, διαφαίνεται πίσω από την προοπτική αυτή, καταλαβαίνει ότι η εργασιακή ευελιξία και η ανάπτυξη δεξιοτήτων είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη.

Οι δεξιότητες που σύμφωνα με τον Ρέππα (1998) πρέπει να αναπτύξει ένα άτομο έτσι ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στα δεδομένα της νέας εποχής είναι: Ευελιξία, προσαρμοστικότητα, υπευθυνότητα, επικοινωνία, ικανότητα λήψης απόφασης, ικανότητα αυτοπαρουσίασης «self presentation», ικανότητα οργάνωσης χρόνου – προγραμματισμού, ικανότητα χρήσης νέων τεχνολογιών, ικανότητα πρωτοβουλιών, διαπραγματευτική ικανότητα, ικανότητα διαχείρισης του stress, δημιουργικότητα, εφευρετικότητα, διορατικότητα, ικανότητα συνεργασίας, φαντασία, ομαδικό πνεύμα, αποδοχή ετερότητας, πρακτικό πνεύμα και δεξιότητα επικοινωνίας σε ξένες γλώσσες (όπ. αναφ. στο Ψαρράκου & Παπαθεοδωρόπουλος, 2002).

Σε δεύτερο επίπεδο η παρέμβαση πρέπει να αφορά στην προαγωγή διαχείρισης του στρες και των ψυχοπιεστικών καταστάσεων που αντιμετωπίζει το άτομο μέσω ψυχολογικής υποστήριξης και επαγγελματικού προσανατολισμού, καθώς και μέσω συμβουλευτικών προγραμμάτων οικονομικής διαχείρισης (Μπούρας & Λύκουρας, 2011).

Ο Fineman παρατήρησε ότι πολλές παρεµβάσεις για την αντιµετώπιση της ανεργίας µπορεί να είναι αντιπαραγωγικές ή και χάσιµο χρόνου εάν δεν λαµβάνουν υπόψη τις ψυχολογικές αντιδράσεις των ανέργων που βιώνουν την ανεργία.

Τέλος, στην περίπτωση της ανεργίας, πέρα από την επαγγελματική συμβουλευτική, μπορεί να φανεί χρήσιμη και η Συµβουλευτική Αναζήτησης Εργασίας που  θα εφοδιάσει µε γνώσεις,  τεχνικές και δεξιότητες και θα οργανώσει µε τρόπο εντατικό τους ανέργους για  να αντιµετωπίσουν το πολυδιάστατο και καταστροφικό για τη ζωή του ατόμου και της οικογένειας του, πρόβληµα της ανεργίας.

Η Νίκη Δαλιανά είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, MSc Συμβουλευτικής & Επαγγελματικού Προσανατολισμού, Επιστημονικός Συνεργάτης Μονάδας Εφηβικής Υγείας, Β” Παιδιατρική Κλινική ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Παίδων “Π & Αγλ. Κυριακού”

Βιβλιογραφία

Μπούρας, Γ., & Λύκουρας, Λ. (2011). Η οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της στη ψυχική υγεία. Εγκέφαλος (48), σσ. 54-61.

Κεραμάρης, Ι., & Ποταμιάνος, Γ. (2004, Ιούλιος- Αύγουστος- Σεπτέμβριος). Ανεργία και ψυχική Υγεία. Τετράδια Ψυχιατρικής (87), σσ. 91-102.

Ψαρράκου, Α., Παπαθεοδωρόπουλος, Ι. (2002). Ο ρόλος του Επαγγελματικού Προσανατολισμού και της Συμβουλευτικής στο σταυροδρόμι της Παγκοσμιοποίησης, της αγοράς εργασίας και της εκπαίδευσης. Πρακτικά του 2ου Διεθνούς Συνεδριου, Η παιδεία στην αυγή του 21ου αιώνα, Συνεδριακό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών.


ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΜΙΑΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ

Του Βαγγέλη Αυγουλά

Είναι πραγματικά όμορφο το συναίσθημα του να αισθάνεσαι – και να είσαι και επίσημα- δικαιωμένος  βλέποντας τις σκέψεις και προσπάθειές σου  που προς στιγμήν είχες θεωρήσει χαμένες και αγνοημένες να φτάνουν στο σημείο να χαρακτηρίζονται ορθές και επιβεβλημένες από αυτούς  που είναι γνώστες της πραγματικότητας και ζουν το πρόβλημα καθημερινά. Και ταυτόχρονα αυτή η «δικαίωση», αφήνει μια πολύ πικρή γεύση, για προβλήματα που δε θα έπρεπε να υπάρχουν σε μια ευρωπαϊκή χώρα το 2017…

Και μιλώ για τις προσπάθειές μου να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο επιχορήγησης των Ειδικών Σχολείων της χώρας. Το συναίσθημα της δικαίωσης και η προσωπική απόφαση για τη συνέχιση του αγώνα - όχι τόσο για μένα αλλά κυρίως για τα παιδιά των Ειδικών Σχολείων-με πλημμύρισαν διαβάζοντας την επιστολή προς τους αρμόδιους, της  Διευθύντριας του 1ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ιλίου κ. Ειρήνης Βερώνη  με αφορμή  την νέα πρότασή μου στο οικείο σχολικό συμβούλιο, για αναθεώρηση του υφιστάμενου πλαισίου κατανομής πιστώσεων στη Σχολική Μονάδα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Δήμου Ιλίου.

Στην επιστολή της, η Διευθύντρια,  μιλά για «ανισότητα που διαπιστώνεται στην κατανομή των προβλεπόμενων πιστώσεων ανάμεσα στις σχολικές μονάδες γενικής αγωγής και στην υφιστάμενη της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης ( Ε.Α.Ε)- Ειδικό Δημοτικό Σχολείο - που λειτουργεί στη δικαιοδοσία και τα διοικητικά όρια του Δήμου Ιλίου». Η κυρία Βερώνη ξέρει πολύ καλά τι πρότεινα και ξέρει πολύ καλύτερα τι λέει και τι γράφει. Γι αυτό και η επιστολή της με γέμισε χαρά και ικανοποίηση παρά τις αρχικές μου απογοητεύσεις όταν πριν από  λίγους μήνες, είχα δει τις αρχικά εγκριθείσες προτάσεις μου να … εξαφανίζονται και να μην εφαρμόζονται, καίτοι είχαν συμπεριληφθεί σε δημόσια προδιαβούλευση νομοσχεδίου, το Καλοκαίρι του 2016. Τα είχα αναδείξει το θέμα και ως Αντιδήμαρχος στο Ίλιον, μακάρι λοιπόν τη στάση του Δημοτικού μας Συμβουλίου να την αντιγράψουν και άλλοι δήμοι και η πίεση να μεγαλώσει και το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο εν τέλει να αλλάξει.

Τι διαπιστώνει εγγράφως – μεταξύ άλλων- η Διευθύντρια του 1ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ιλίου:

«Το υφιστάμενο πλαίσιο κατανομής των τακτικών εγκεκριμένων χρηματοδοτήσεων που γίνεται με απόφαση της Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας  Εκπαίδευσης Δήμου Ιλίου και με βάση το οποίο διενεργούνται οι πιστώσεις των λογαριασμών των Συμβουλίων Σχολικής Κοινότητας για την κάλυψη των αναγκών των αντίστοιχων σχολικών μονάδων, θεωρούμε ότι αδικεί κατάφωρα τη σχολική μονάδα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης  καθώς δεν λαμβάνει υπόψη τις ειδικότερες και αυξημένες ανάγκες της αναφερόμενης σχολικής μονάδας με αποτέλεσμα να υποχρηματοδοτείται σε σχέση με τις πιστώσεις που αναλογούν και αφορούν στη λειτουργία των σχολείων της γενικής αγωγής». 

Και το πιο κρίσιμο σημείο της επιστολής: «θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθεί ότι μολονότι οι πάγιες τρέχουσες δαπάνες που αφορούν σε θέρμανση, ύδρευση, ηλεκτροδότηση, τηλεφωνία, είναι, κατά γενική εκτίμηση, αδιαφοροποίητες και κοινές για όλα τα σχολεία, οι σχολικές μονάδες Ειδικής Αγωγής  επιφορτίζονται με επιπλέον δαπάνες παραγωγής και χρήσης κυρίως έντυπου αλλά και ηλεκτρονικού παιδαγωγικού- εκπαιδευτικού υλικού που είναι ανάγκη να ανταποκρίνεται στις εξατομικευμένες εκπαιδευτικές ανάγκες κάθε μαθητή/τριας, μιας και η  χρήση των σχολικών εγχειριδίων που αφορά στη γενική αγωγή είναι σημαντικά περιορισμένη.

Η καθημερινή διδακτική πράξη επιβάλλει τη χρήση από τους μαθητές μας κατάλληλου εξατομικευμένου εκπαιδευτικού υλικού που είτε αυτό, συχνότερα, παράγεται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς της σχολικής μας μονάδας είτε αναζητείται προς αγορά από εξειδικευμένα εκπαιδευτικά κέντρα».

Και η ουσιώδης κατάληξη : «Με βάση όσα περιγράφηκαν παραπάνω και με τη βοήθεια του ενδεικτικού παραδείγματος που αναδεικνύει με σαφήνεια και επάρκεια την αδήριτη ανάγκη αλλαγής των κριτηρίων, εισηγούμαστε την αναθεώρηση του υφιστάμενου πλαισίου κατανομής πιστώσεων στη μοναδική Σχολική  Μονάδα  Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Δήμου Ιλίου ώστε η χρηματοδότησή της να γίνεται εφεξής με όρους ισοτιμίας και με βασικό κριτήριο τις ειδικότερες και αυξημένες ανάγκες της σχολικής μας μονάδας για την ορθολογικότερη αντιμετώπιση των λειτουργικών τους αναγκών».     

Έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας για την επίτευξη του αυτονόητου, αλλά ο δρόμος είναι ο σωστός.